دكتر منوچهر گنجي

دكتر منوچهر گنجي

Dr.Manouchehr Ganji

پیام نوروزی دکتر منوچهر گنجی رهبر درفش کاویانی

Dr.Ganji

Encyclopaedia

Britanica

International human rights: Prescription and enforcement

حمايت بين الملل حقوق بشر اولين كتاب دكتر منوچهر گنجي

Manouchehr Ganji

INTERNATIONAL

PROTECTION

OF HUMAN RIGHTS

حقوق اقتصادي،اجتماعي و فرهنگي در كشورهاي سازمان ملل متحد

THE REALIYATION OF ECONOMIC,SOCIAL AND CULTURAL RIGHTS PROBLEMS,POLICIES,

PROGRESS

اولين كتاب دكتر منوچهر گنجي تحت عنوان حمايت بين المللي حقوق بشر 1962

Apartheid and racial discrimination in southern Africa;: Summary of the report of the special rapporteur appointed by the Commission on Human Rights (United Nations publication] OPI/335) by Manouchehr Ganji ( 1968)

The realization of economic, social, and cultural rights: Problems, policies, progress (Document United Nations) E/CN.4/1108/Rev.

and

, E/CN.4/1131/Rev.1 by Manouchehr Ganji ( 1975)

Manouchehr Ganji

The Realization of Economic, Social, and Cultural Rights: Problems, Policies, Progress ( United Nations Publications,1975)

Ganji Manouchehr

Iran : ten years record of the Islamic Republic ( Paris 1989´)

The realization of economic, social, and cultural rights : problems, policies, progress by

Manouchehr Ganji, special rapporteur of the Commission on Human Rights ( New York United Nations, 1975)

Mise en oeuvre des droits économiques, sociaux et culturels : problèmes, politiques, progrès

par

Manouchehr Ganji, rapporteur spécial de la Commission des droits de l'homme( New York : Nations Unies, 1975 )

دانشگاه تهران1349

هموطنان گرامي

بیش از سی سال است كه حكومت" جمهوري اسلامي" با استفاده از تمامي امكانات خود سعي نموده تا كليه ارتباطات فرهنگي -اجتماعي و سياسي في مابين ما ايرانيان را به تيرگي بكشاند و هر گاه بنا بر فراخوري با انگ هاي گوناگون تلاش نموده تا ديوار هاي اين سد دروغين را بالا و بالاتر برد. امروز خوشبختانه شاهد درهم شكسته شدن اين تلاش سردمداران رژيم خون و جنايت هستيم،هر روز ارتباط دكتر منوچهر گنجي بعنوان يك استاد راهنما با بزرگترين و فعالترين بخش جامعه درون و برون مرز ايران يعني جوانان و روشنفكران ايراني بيشتر و بيشتر ميشود و اگر تا ديروز ارتباط دكتر منوچهر گنجي بعنوان استاد حقوق و روابط بين الملل دانشگاه تهران در داخل ايران تنها با قشر خاصي از جامعه ايراني بوده است امروز جامعه جوان و پوياي كشورمان با استفاده از امكانات ارتباطات جهاني شبكه هاي تلويزيوني ،استفاده از امكانات عظيم فن آوري اينترنتي ، مخاطب اين استاد عاليقدر كه لحظه اي در راه كسب و احقاق حقوق ملت ايران از پا ننشسته است، ميباشند.وبلاگ شخصي دكتر منوچهر گنجي رهبر سازمان درون مرزي درفش كاوياني و دبيركل سازمان حقوق بشر و آزاديهاي اساسي براي ايران و بنيانگذار جنبش نافرماني هاي مدني و همچنين كميته پيگيري جنايات بين المللي جمهوري اسلامي ايران وبلاگي است براي ارتباط مستقيم ايشان با تمامي فرزندان و شاگردان و همرزمانشان كه بر اساس يك ضرورت ملي برپا گشته است. اين وبلاگ پاسخي است به فعاليت هاي ضد ملي و ضد انساني حكومتي مستبد تا بداند 30 سال ترور و جنايت ذره اي از استواري مبارزان ملي كشورمان همچون دكتر منوچهر گنجي و بسياري ديگر از آزاديخواهان واقعي كشورمان نكاسته است .خوشبختانه امروز شاهد نتایج درخشان فعالیت های دکتر منوچهر گنجی در عرصه فرهنگی و سیاسی و اجتماعی ایرانی بزرگ، به وسعت 80 میلیون اندیشه هستیم که بیشتر از هر وقت دیگر با مفاهیم حقوق مدنی و نافرمانی های مدنی آشنا شده اند . دکتر منوچهر گنجی همچون یک استاد سخت کوش و هشیار به خوبی نیاز مردم کشورش را احساس کرد و از طریق برنامه های موفق نافرمانی های مدنی دست به تهیه بزرگترین و بی سابقه ترین برنامه آموزشی برای ایرانیان سراسر جهان و بویژه هموطنان زیر یوق استبداد آخوندی زد و با استفاده از همفکران ، همرزمان و دوستان خود همچون دکتر جین شارپ ، اساسی ترین قدمها را برای آموزش آزادیخواهان ایرانی برداشت و تاریخ مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران را وارد عصر جدید مبارزه بدون خشونت نمود

موفقيت و سلامت اين استاد عاليقدر را خواستاريم

فرزندان و شاگردان دكتر منوچهر گنجي در سازمان درفش كاوياني

تاثیر و نقش برنامه های نافرمانی مدنی به همت دکتر منوچهر گنجی بر فضای آزادیخواهی کشور از دید رژیم

http://nahadsbmu.ir/article.aspx?gidview=4496

http://www.rahva.ir/100/11870-89.html

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805080386

http://khalilranjbar.persianblog.ir/post/172

تلاشهای دکتر منوچهر گنجی در راه اتحاد ملی

Dr.Manouchehr Ganji

Ganji was born in Tehran, Iran. He received his B.A. and M.A. degrees in Political Science and International Relations from the University of Kentucky, his doctorate degree in International Law – International Protection of Human Rights - from the Graduate Institute of International Studies, University of Geneva, and his post doctorate degree from the University of Cambridge.^[1][1]

Ganji was the Minister of Education of Iran between the years 1976 and 1978. He served as professor of international law and international organizations at Tehran University from 1966 to 1979. He was the founder and the first Director of the University's Center for Graduate International Studies (1966–1971). He served as the Dean of Faculty of Law and Political Science of Tehran University (1971–1974) and he acted as the advisor to the Prime Minister of Iran, Amir Abbas Hoveida, between the years 1974-1976. Ganji was also the Founder of the Iranian Committee for Human Rights, 1967 and its first Secretary-General, 1967-1970.^[2][2] He has written 27 books in Persian, English and French and many articles on the topics of international protection of human rights, civil disobedience and international law.

Ganji has been a human rights protagonist since his student days in the US, in the 1950s. The subject of his Masters degree thesis was the United Nations and Human Rights and his PhD. dissertation was entitled "International Protection of Human Rights".^[3]

Between 1961-62 he served on the Secretariat of the International Labour Organization and the Division on the Application of the ILO Conventions and Recommendations (in Geneva). He later,1962–65 , worked for the UN Division of Human Rights at the UN Headquarters in New York.

At the time of Shah Mohammad Reza Pahlavi's reign, Ganji convinced the Shah to invite the International Committee of Red Cross to open up permanent offices in Iran, to visit and inspect Iranian prisons and guarantee that no torture was taking place there.[4] The ICRC offices remained open and active until after the Iranian Revolution, when the ruling clerics closed them down in 1980. Since the Iranian Revolution, Ganji has been active in bringing violations of human rights in Iran by the ruling clerics to the world's attention.[5]^[1][2]

Ganji was the first Special Rapporteur for the United Nations Commission on Human Rights on the question of apartheid and racial discrimination in southern Africa, including South Africa, South West Africa (now known as Namibia) and Southern Rhodesia (now known as Zimbabwe), during the years 1967-1969.^[1][2][4][6]

Between 1969-1973 Ganji served as the U.N. Special Rapporteur in charge of preparation of a comprehensive Study on Conditions of Economic, Social and Cultural Rights in all member countries of the United Nations.^[5][7] The U.N. published this global study in 1974 in all its official languages.[8] In 1973 and 1976, Ganji was elected by the UN Commission of Human Rights to serve, in his personal capacity , as a Member of the UN Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities (each time for a 3 years term). In 1976 he was also elected by the Conference of States Parties to the United Nations Covenant on Civil and Political Rights, to serve a three years term in his personal capacity as a Member of the Committee on Human Rights, responsible for overseeing the implementation of the Covenant.

To save his life, Ganji hid in Iran and six months after the 1979 revolution escaped Iran on foot into Turkey and from there to the United States. Ganji is the founder and Secretary General of the 'Derafsh Kaviani' (the Flag of Freedom Organization of Iran "FFO"), a democratic non-violent opposition movement to the clerical regime. He is also founder and Secretary General of the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran whose aims and purposes are educating the Iranian people about their rights and freedoms, demanding their respect by the authorities, and through civil disobedience striving towards the establishment of a free and pluralistic society respectful of human rights,the rule of non-discrimination , separation of church and state and a parliamentary democracy in Iran.[9]

Through the Flag of Freedom Organization of Iran and the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran, Ganji has been a leading advocate for freedom and human rights in Iran and has orchestrated a campaign of political defiance by advocating civil disobedience against the clerical regime in Iran since the revolution.

During the past 30 years, seven attempts have been made against Ganji's life. Seven of his closest colleagues were assassinated in Europe and in the Middle East by the agents of the clerical regime. Many others are said to have been imprisoned, tortured and killed in Iran.^[6][10]

Ganji is the author of many books and articles in Persian, English, and French. In addition to his 5 volumes of the United Nations Reports; these include university textbooks on international law and international organizations (four volumes in Persian), international protection of human rights, apartheid and racial discrimination in southern Africa, Etre Persan (a personal political memoir in French), a study of the developments of the past fifty years in Iran written in Persian, entitled Atash-e Nahofteh (The Hidden Fire ), and Defying the Iranian Revolution: From a Minister to the Shah to a Leader of Resistance.^[7][11]

Professor Manouchehr Ganji Letter to President of France, the President of the United States of America, to the Chancellor of The Federal Republic of Germany, and to the Prime Ministers of the United Kingdom, Belgium, Canada, Ireland, Italy, Netherlands, Norway, Portugal, Spain, Sweden as well as to the Secretary-General on the United Nations [derafsh.org] The Honorable Nicolas Sarkozy August 5 , 2007 President of France Excellency, As the UN Special Rapporteur on Apartheid and racial discrimination in southern Africa, I could attest that it was indeed the international blockades of the 1970?s and 80?s that helped end the apartheid regime in South Africa and in South West Africa (Namibia). I am sure you know that the situation of violations of human rights in Iran has been turning from bad to worse in the past several months. Three years ago the clerical regime succeeded to end the mission of Maurice Capithorne, the UN Special Rapporteur investigating and reporting on violations of human rights in Iran . By its wanton disregard of the UN Charter provisions on Human rights and provisions of the UN Covenant on Civil and Political Rights, to which Iran remains a party, the regime of the clerics in Iran has been sarcastically poking its finger into the eyes of the world public opinion by horrendous disregard of its human rights international obligations. Article 6 (5) of the Covenant on Civil and Political Rights states ?sentence of death shall not be imposed for crimes committed by persons bellow eighteen years of age and shall not be carried out on pregnant women?. Article 7 states ?No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment?. On daily basis those and other articles of the Covenant and the Charter provisions on human rights are being grossly violated. Please Sir/ Madame spare a few moments of your precious time and take a good look at the attached pictures , of every- day cruelties and molestations in the streets and in prisons of Iran. The law of vengeance, in Iran , allows cutting arms, fingers ,legs, plugging eyes, stoning individuals to death,.... Floggings and different types of torture are orders of the day in Police stations and in prisons. In the past weeks police brutalities in the streets and inside prisons has reached its peak. Those pictures are but a small sample of what is going on. The most vulnerable in all this are the youth and women of Iran .Isn?t this situation a travesty of respect for the basic tenants of international humanitarian law? In this day of instant flow of information what has happened to our human sensitivities. Why have we become passive observers of all these atrocities? What does it make of us to remain silent spectators in the face of such heinous crimes? As demands by the youth, women, workers, teachers, writers, ? for respect of their basic fundamental rights and freedoms has gained momentum, the regime?s response has turned more and more into increasing violence and suppression. In the 19th and 20th centuries, often in such cases the theory and practice of humanitarian intervention were invoked by the Concert of Europe. On our feelings and bounds as members of a single human family, today, are we in fact going backward or forward? I know, situations in Darfur, in Somalia ,in.?are even worse. As you agree however, two wrongs don?t ever make a right. Iran ?s deplorable situation of horrendous violations of the basic rights and freedoms of the Iranian people today needs more world attention and world exposure. That?s the reason why I am addressing this urgent letter to you all today. I sincerely hope that it will have positive resonance and effect in the exercise of your functions. In anticipation of hearing from you. Please accept Mr. President the assurances of my highest respects and considerations. Professor Manouchehr Ganji Secretary General Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran derafsh.org

Dr. Manouchehr Ganji to PM Erdogan: Come Clean on the $18.5 Billion U. S. transferred to Turkey from Iran

August 1, 2009, 10:51
Filed under: 1, News Commentary | Tags: $18 billion, Ankara Customs Office, Dr. Manouchehr Ganji, Esmael Saffarian-Nessab, Iran, Kanal D television, Rafsanjani, Recep Tayyip Erdogan, Senol Ozel, Turkey

In the Name of My Father:

Dr. Manouchehr Ganji’s letter of July 31st to Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan, chronicles a most interesting event on the Iran/Turkish border, involving the Turkish customs authorities.

It seems that on October 7th, 2008, trucks containing $18.5 billion dollars/U. S., in one hundred dollar bills and 20 tons of gold, were delivered to the Ankara Customs Office. The largesse was in transit from Iran through Turkey to a destination yet publicly unknown.

Turkish independent television station Kanal D quotes Turkish lawyer Senol Ozel as stating that the $18.5 billion is legally owned by an Iranian named Esmael Saffarian-Nessab. Ozel describes his client as a “respected Iranian businessman [who] has transferred the money to Turkey through legal means.”

Obvious questions abound. Who really is Esmael Saffarian-Nessab? Who is he working for? Whose money is really being transited out of Iran? For what final destination? And what do Turkish Prime Minister Erdogan and Turkish attorney Senol Ozel really know about all of this? How many players are there, really, in the transfer of $18 billion U. S. across the Iranian-Turkish border?

One thing is sure. Dr. Ganji is fundamentally correct in his analysis that Mr. Esmael Saffarian-Nessab is not The Lone Ranger in this matter, just as Senol Ozel is not a convincing Tonto on Turkish television. They are only minor middle men and liaisons in a deal with draconian implications. We need the full story. Now.

One other obvious implication of this faux pas. Someone has decided that the Islamic Republic regime in Iran is no longer a place to keep one’s money. Is the roof about to collapse?j

Mr. Rafsanjani and the Gnomes of Zurich won’t be talking, for sure. But perhaps Dr. Manouchehr Ganji’s valiant public demand of accountability from Turkish PM Erdogan will have international intelligence agencies, world banks, and the Iranian people asking all of the right questions.

$18 billion U. S. leaving Iran in the dead of night. The Mullah regime’s days are numbered. The atomic clock is ticking.

See Mihanam Iran’s video here. The text of the Ganji letter to Erdogan follows, below my signature.

Payendeh Iran,

Shirin Neshat of Sarbazan and Janbakhtegan

Washington, D.C., 31 July 2009

His Excellency Recep Tayyip Erdogan

Prime Minister of Turkey

Ankara, Turkey

Dear Mr. Prime Minister:

Since three days ago a TV report from Turkey circulating on the Internet, which is attached herewith, divulged a few months old story of confiscation by Turkey – at the Iran/Turkey border Customs Office – trucks entering Turkey from Iran for unknown destination, containing 18.5 billion US dollars, in hundred dollar bills and 20 tons of gold. The report stated that the bill of lading showed that the money and the gold belonged to an Iranian by the name of Esmael Safarian-Nassab. Later, reports quoted a Turkish Lawyer by the name of Senol Ozel on the Turkish independent “Kanal D” TV Channel stating that his client Esmael Safarian-Nasab is a “respected Iranian businessman and has transferred the money to Turkey through legal means”.

The Turkish TV report contained a statement by Ozel stating:”The container-load of US dollars and gold bullion was delivered to Ankara Customs Office on October 7, 2008.”

That TV report now circulating on the Internet, of which I attach a copy for your second time viewing, shows the unbelievable stock of hundred dollar bills being counted by Turkish officials and placed on the storage holding racks. It also shows you Mr. Prime Minister addressing a Turkish Official gathering and stating that “this is an indicator of the Turkish Government’s success in attracting foreign capital”.

Now, since the story has fully and internationally surfaced, all kinds of disinformation, coming from Tehran, have begun to circulate. One states that your Government has fully denied the verifiability of the whole story ! Another states that Mr. Safarian-Nasab has asked for all the money and gold to be returned to Iran and yet another refers to the whole thing as nothing but a fabrication !

Excellency, I am sure during all this time you have wondered and asked yourself, how and where could an individual have stored all this money and gold throughout these years? I am sure you have wondered also as to whether this huge wealth in fact belonged to the Iranian people. Time will tell. But until that time on behalf of tens of millions of my compatriots, I respectfully urge you Mr. Prime Minister not to let that money and gold get out of Turkey. It is apparent that it belongs to the people of Iran and one day Turkey must return it to them. I heard today the denial statement by a Minister in your Government. With such documented media coverage, obviously neither you nor anyone else of sound mind would believe such denials.

Please accept Mr. Prime Minister the assurances of my highest considerations.

Respectfully,

Professor Manouchehr Ganji

متن نامه هموطنان داخل کشور پاسخ به تلاشهای دکتر منوچهر گنجی و یارانش در جنبش نافرمانی های مدنی

بنام بخشنده بزرگ، آفريننده كلام ، خداوند انصاف ، داور برحق

يارِ دور از من و همراهِ من !، حال كه هموطنانت در مسير بسيار سخت و در دنياي بي رحم ناعدالتي، بي دفاع در برابر سختي ها و ناملايمات زندگي، سر تسليم فرو آورده اند، بدان كه تنها مبارزه آنها با اين جور و ظلم و بي عدالتي تنها ذكر اورادي شده است كه هر صبح تا شام بر زبان مي رانند....

حال كه توان هر گونه مبارزه با موانع سعادتشان از آنها ربوده شده است و امنيت و سلامت خود را از دست داده اند و تنها مبارزه اشان رساندن حرفهاي دلشان به خودشان است و نه به باعثان..........

و حال كه در برابر اين همه ناملايمات و بلاها بي دليل صبر را پيشه خود ساخته اند تا بقول خود صاحب اصلي اين زمان فرا برسد و با اين اعتقاد پوچ يكديگر را به قعر ناداني و جهل فرو برده اند .....

تنها وجود اشخاصي مانند شماست كه مي تواند چراغ راه اين خاموش ذهنان باشد ....

بدان براي صحرايي كه ما در آن زندگي مي كنيم نام مستعار بهشت گذاشته اند كه حتي جويباري از رحمت الهي ديگر در آن جاري نيست ...... صورت هيچ بچه اي ديگر مثل گل نيست ....... خنده اي از اعماق دل بر لب هيچ كس جاري نيست ....... دستي از روي مهر بر شانه هيچ كسي نواخته نمي شود ..........

امنيت و آينده و حتي نام زندگي و نام وطنمان به سخره گرفته شده و اونقدر اين بي خردان زندگي را به فساد كشانده اند تا بتوانند بقول خود صاحب اصلي اين زمان را در شرايطي كه بايد، به ظهور برسانند تا بتوانند بر طبق افكار پوسيده و مربوط به 1400 سال پيش كه بي دينان براي دينداران وضع كردند خود پا بر ركاب او باشند ........

دليل هاي زيادي وجود داره تا بتونم بهت بگم چه بر سر ما مي رود و ما را چطور وقتي خوابمان نمي آيد مجبور مي كنند خود را به خواب بزنيم ...........

نمي دانم اگر تكنولوژي و علم و دانش نبود ....... اگر افتخار و آزادگي مردان گذشته ام نبود ....... اگر غرور مردان انديشمندي چون شما كه وجود و زندگي خود را وقف بيدار كردن هموطنانشان مي كنند نبود...... چه بر سرما مي رفت ..........

مطمئناً هيچگاه پرده جهل و ناداني نه تنها از جلوي ديدگان انسانهايي كه خود را به خواب زده اند كنار نمي رفت بلكه هوشياران نيز به خوابي عميقتر فرو مي رفتند .......

بدانيد كه وجود شماست كه هر روز بر تعداد بيداران مي افزايد و خواسته و ناخواسته به فكر واداشته مي شوند ..... شايد هنوز در اين ميان باشند افرادي كه دلشان مي خواهد اين خواب بي خبري شيرين روزي به مرگ وصال دهد تا به بهشت وعده داده شده بروند ........ اما هستند كساني كه در انتظار صبح روشني هستند كه پس از خواب به خورشيد سلام دهند ........ همان صبحي كه خداوند به حق بعد از سياهي شب به سپيدي بر مي گرداند ....

اين دوران سياه بايد و بايد و بايد به سپيدي برسد ... اگرچه شب طولانيي است اما با افروختن چراغ دانش شما عالمان و آگاهان اين امر ميسر خواهد شد و ما خواهيم توانست فاصله بين اين شب را به سپيدي صبح فردا نزديكتر كنيم ...........

من از جانب خود و همه اون كساني كه به كمك تو و يارانت از خواب بيدار گشته ايم ، تشكر مي كنم و از اين كه در صدد چاره جويي بر آمده ايد ........ كه ما را كه به شما تعلق داريم .......... كه از گوشت و پوست و خون و حتي خاكي هستيم كه شما هستيد....... را ياري دهيد، تا خود بدانيم و بفهميم كه هستيد ياراني اگر چه در دوردست......... اما دستاتون مي تونه درد ما رو بنويسه ...... باورمون كنه ......... و چاره اي براي پس گرفتن خانه ام از دست بي خانمان برسر راهمان بگذاره ............. من از دور دستي را مي بوسم كه بتونه با قدرتش كمر خميده مردمانم را صاف و كمر دشمن خنده و شادي هاي كودكانم را بشكند............ حتي اگر در آن دست تنها و تنها و تنها يك قلم باشد براي نوشتن خورشيد تا بتونه اميد رو در دل مردمانم روشن كنه ..........

چراغ دانش و علم تان همواره پرفروغ ......... صدايتان براي بيدار كردن آناني كه در خواب هستند همواره رسا ........ و دستتان براي گرفتن دستانمان هميشه گرم باشد .........................

در آخر ، نگذاريد آناني كه با صداي شما بيدار شده اند با نشنيدن صدايتان به اجبار آنان را باز به خواب برند كه اينبار اين خواب مرگ آنها خواهد بود چرا كه تحمل بيداران براي آناني كه شبانه هستيمان را به تاراج مي برند بسيار سخت است ............

نافرماني هاي مدني (7) بقلم دکتر منوچهر گنجی

جدول نهمین دوره برنامه هاي تلويزيوني آموزش نافرماني هاي مدني با شرکت دکتر منوچهر گنجی

متخصص و کارشناس مسائل حقوق بشر و نافرمانی های مدنی و بسیاری از کارشناسان و متخصصان حقوق بشر و بسیاری دیگر از شخصیت های برجسته و آزادیخواه کشورمان

دوم تا نوزدهم خرداد

پیام دکتر منوچهر گنجی رهبر سازمان درفش کاویانی و دبیر کل سازمان حقوق بشر و آزادیهای اساسی برای ایران به مناسبت آغاز سال یکهزارو سیصدو هشتادو هفت

March 16, 2008

The Honorable Angela Merkel

Chancellor

Federal Republic of Germany

Dear Madame Chancellor:

I am attaching hereunder the demand by the German branch of the Amnesty International, requesting your Government to ban the sale of torture instruments produced in Germany to several countries including mine, Iran. Inaction in this regard will certainly make Germany a shared culprit in the daily crimes being systematically committed by the mullah regime against the people of Iran. Germany, like Iran is a party to the International Covenant on Civil and Political Rights which prohibits any form of torture. In addition, Germany is a Party to the U.N. Convention against Torture and other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment.

As you would agree, today the international rule of prohibition against torture is one of the most absolute rights of human beings all over the world. Torture is indeed no less than a form of terrorism. As has been recognized, its aim is to destroy the personality of the individual or to diminish his/her physical or mental capacities or cause mental anguish. The 1987 UN Convention against Torture defines it as "an act by which severe pain or suffering, whether physical or mental, is intentionally inflicted on a person”. For the past twenty years, all the Reports of the UN Special Rapporteurs on Torture, the UN Committee against Torture, Amnesty International and Human Rights Watch point to the prevalence of systematic torture against the people of Iran by the Islamic Republic of Iran.

Mindful of the above, I wonder why, Madame Chancellor, the Federal Republic of Germany does not institute and seriously enforce a severe ban on the export of any and all instruments which could serve as a tool of torture to my country, Iran? By that, I mean, inter alia, electro-shock batons, stun weapons, high voltage electro-shock batons 'shields, stun guns, electro stun belts, tasers and other such equipments.

In anticipation of hearing from you, please accept, Your Excellency, the assurances of my highest considerations.

Respectfully,

Professor Manouchehr Ganji

Secretary General
Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran
www.derafsh.org

10 Mar 2008

My dear friend, For 28 years we have been asking the people to boycott the elections.By now we should know that they live in Iran and we don't. At the beginning they thought we knew what we were talking about and freedom was just around the corner.Over the years they have become survivors and they have learnt that we are unaware of most of their predicaments. They face problems and hardships that we don't. At every election the rumors are spread by the regime that those who don't have the election participation stamps in their Identity booklets won't be able to enter Universities, won't be eligible to become civil servants, won't receive promotions, won't be able to get passports, food coupons , travel abroad,...As a result many people feel a need to go and vote and have their ID card stamped. That is how at every election the regime reports election participation rate of 50-65% of eligible voters.

Mindful of all that and the fact that our calls for boycott during the past 29 years has not lead us anywhere; and also cognizant of the fact that on such rare days, when the regime forces of oppression ,in the face of presence of many representatives of the world media in the country, put on a "civilized face" of conduct vi's-a-viz their treatment of the people, we are asking the Iranians to come out into the streets and unlike the past years not to remain in their homes .Unlike before we are encouraging them to be in the streets in big numbers , inducing each to wear something in blue color as a sign of opposition to the regime. We are asking them to walk in the streets,and not in the lines leading to polling stations. We are encouraging them to engage in dialogue with each other and with foreign journalists and express their grievances against the regime. Remember the election days are the only days when congregations and such things are possible.

As for those who feel obligated to stand in line and vote, we are asking them to put in the ballot box a blank ballot .Failing that rather than voting for the regime's slate of candidates ,as a sign of opposition to the regime we are asking them to cast ballot only for the regime's women candidates. Remember the blank votes or votes for other than the official candidates will not be read and recorded, but the candidates votes will be recorded. In such cases if women candidates votes turn out to be 10 ,20 times or more of those of men candidates, everybody reading and recording the votes would at least know that this is not the vote for those women but votes by those opposing the regime.

Now my old friend, you tell me what do you find wrong in that, given the position you and I are in today. I will be waiting for your reply. Best, Manouchehr

سازمان درفش کاویانی

هفدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش

هم میهنان عزیز: جمعه بیست و چهارم اسفند را رژیم، روز به اصطلاح " انتخابات مجلس " تعیین کرده است . ملت ایران به خوبی میدانند که طی بیست و نه سال گذشته انتخابات رژیم، نمایشی جز انتصابات ولی فقیه، نبوده است. طبق روال معمول در این روز نمایندگان بسیاری از رسانه های دنیا در ایران حضور خواهند داشت.

شورای سازمان درفش کاویانی ، با آگاهی از اینکه قصد رژیم از نمایش انتخاباتی، کسب مشروعیت،برای ادامه عمر رژیم است بر این باور است که آزادیخواهان باید تا آنجایی که میسر است از این موقعیت به بهترین وجه به نفع جنبش فراگیر آزادی ایران استفاده کنند.

آزادیخواهان باید در روز بیست و چهارم اسفند، بر عکس گذشته، در سراسر کشور در خیابانها و پارکها حضور داشته و به هر ترتیب مسالمت آمیزی که برایشان میسر است طنین صدای آزادیخواهان ایران در سراسر جهان باشند و بار دیگر با بلند کردن فریاد ابراز انزجار از رژیم آخوندی در سراسر کشور صدای ملت ایران را به گوش جهانیان برسانند.

مهمترین وظیفه را در این پیکار ملی و میهنی ، جوانان، زنان، کارگران، فرهنگیان و کسبه به عهده خواهند داشت . توجه داشته باشیم که در گذشته از ماندن در خانه در چنین روزی هیچ نفعی عاید آزادیخواهان ایران نشد. امروز رنگ آبی آسمانی علامت شناخته شده همه آزادیخواهان ایران است کوشش کنید تا آنجا که میتوانید در آن روز حتما از رنگ آبی آسمانی به عنوان جزئی از البسه خود استفاده کنید و از این طریق همبستگی خودتان با دیگر آزادیخواهان را در تمامی پارکها و خیابانها و کوچه ها به جهانیان نشان دهید.

هم میهنان عزیز:

روز جمعه بیست و چهارم اسفند را در خانه نمانید، از صبح تا پاسی از شب ، خیابان ها ی کشور را در همه جا با رنگ آبی آسمانی اشغال کنید و از این طریق نیروی عظیم خود و همبستگی و اراده آهنین همه آزادیخواهان ایران علیه رژیم سرکوب گر ضد ایران و ایرانی را در مقابل چشم جهانیان به وضوح به نمایش بگذارید. چنانچه احساس الزام به رای دادن دارید از رای سفید استفاده کنید و یا فقط و فقط و به منظور نشان دادن مخالفت خود با شرایط حاکم در ایران و رژیم جمهوری اسلامی ، به کاندید های زن معرفی شده در لیست رژیم رای بدهید و کاری کنید که آرای آنها که در واقع معادل رای نه به نظام حاکم در ایران محسوب خواهد شد ، چندین برابر رای کاندید های مرد معرفی شده در لیست رژیم درآید.

ملت ایران و جهانیان امروز طبیعت ضد بشری و فاسد و ویرانگر رژیم ولایت فقیه را به خوبی شناخته اند . چه با برگزاری نمایش انتخاباتی و چه با انواع وحشی گیریها و سرکوبگری ها ی به روال پل پوت در کامبوج علیه ملت ایران رژیم جمهوری اسلامی محکوم به فنا است . آن روز بسیار نزدیک و قابل پیش بینی است و با برنامه ریزی و کار سازمان یافته و اراده آهنین و استقامت و همبستگی تمامی آزادیخواهان ایران، هرچه زودتر فرا خواهد رسید.

پاینده ایران ، سربلند ملت ایران

پیروز باد مبارزات آزادیخواهانه ملت ایران

دکتر منوچهر گنجی

دبیر کل سازمان درفش کاویانی

با استفاده از این منابع میتوانید بر گستردگی دانش و معلومات خود ، و بالا بردن توان مبارزاتی بر ضد استبداد بیفزایید

Albert Einstein Institution (AEI): www.aeinstein.org
American Friends Service Committee (AFSC): www.afsc.org

Centre for Applied Nonviolent Action and Strategies (CANVAS): www.canvasopedia.org

Freedom House: www.freedomhouse.org

Training for Change: http://trainingforchange.org/
International Center on Nonviolent Conflict (ICNC): www.nonviolent-conflict.org
International Fellowship of Reconciliation (IFOR): www.ifor.org

Women Peacemakers Programme: www.ifor.org/WPP

Nonviolence International: www.nonviolenceinternational.net

هديه اي به ميهن بزرگ و ارجمندم ايران با فرهنگ كهنسال و تاريخ كهنسال و افتخار آميزش

براي دريافت كتاب به صورت رايگان بر روي آن كليك فرمائيد

اين كتاب يك شهادتنامه تاريخي است كه براي همگان و بويژه نسل جوان كشورم ايران به نگارش در آورده ام

تا از آن بياموزند و جهت آزادي و دمكراسي و كثرت گرائي و احترام به حقوق و آزاديهاي اساسي و جدائي دين از حكومت در ايران تلاش كنند و در پاسداري از اين اصول در ايران فردا كوشا باشند

منوچهر گنجي

هموطن در اين بخش شما ميتوانيد شكايات و اطلاعات خود در قبال اعدامها ، زجر و شکنجه و سایراعمال خلاف موازين بين المللي حقوق بشر در ايران را با استفاده از تلفن،فاكس و پست الکترونیک و دیگر آدرسها به اطلاع رهبران کشورهای دنیا و همچنین مجامع بين المللي حقوق بشر از جانب خود و ساير هموطنان برسانيد

هموطن: نامه و يا فكس و يا پست الكترونيكي تو به مجامع بين المللي ، رسوا كننده حاكمان مستبد بر جان و مال و ملكمان است در اين مهم كمر همت بگمار

Subject: Letter of Baroness Henriette van Lynden-Leijten, Director North Africa and Middle East Department
Dear Professor Ganji,

Attached is the letter of Baroness Henriette van Lynden-Leijten,
Director North Africa and Middle East Department, as requested. I hope
you can open the file now.

Yours sincerely,

Ms. P.D. Hennige
Download
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Help save paper! Do you really need to print this email?

Dit bericht kan informatie bevatten die niet voor u is bestemd. Indien u niet de geadresseerde bent of dit bericht abusievelijk aan u is toegezonden, wordt u verzocht dat aan de afzender te melden en het bericht te verwijderen. De Staat aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade, van welke aard ook, die verband houdt met risico's verbonden aan het elektronisch verzenden van berichten.

This message may contain information that is not intended for you. If you are not the addressee or if this message was sent to you by mistake, you are requested to inform the sender and delete the message. The State accepts no liability for damage of any kind resulting from the risks inherent in the electronic transmission of messages.

FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN

FLAG OF FREEDOM ORGANIZATION OF IRAN
FFO

نامه دکتر منوجهر گنجی دبیرکل سازمان حقوق بشر و آزادیهای اساسی برای ایران خطاب به رئیس دانشگاه کلمبیا

To: bollinger@columbia.edu
Date: Wed, 26 Sep 2007 15:20:30 EDT
Subject: Expression of Gratitude

Dear President Bollinger,

I wish to take this opportunity, on behalf of myself and Members of Iran Freedom Movement that I lead, to present to you , our most heartfelt and sincere gratitude, for the very lucid and truthful picture of life conditions , involving gross and systematic violations of human rights and fundamental freedoms, in Iran that you potrayed yesterday. You indeed set the standard for what the dictators around the world should expect when aspiring to address institutions of higher leanings in the free world.

I only hope that in a free Iran of tomorrow we Iranians would be able to thank you and to expand our country's relations with your Great university.

Please accept sir the assurances of my highest respects and gratitude ..

                                                                                 Professor Manouchehr Ganji

« ميزگردی با شما» برنامه تلويزيونی (اینجا را کلیک فرمائید) فارسی صدای آمريکا با دکتر منوچهر گنجی راههای تماس با سازمانهای بين المللی مدافع حقوق بشر

برای مشاهده برنامه تصویری تفسیر خبر صدای آمریکا با همراهی دکتر منوچهر گنجی
اینجا را کلیک فرمائید

دفتر نخست وزیر

23 اوت 2007

پروفسور منوچهر گنجی

دبیرکل سازمان حقوق بشر و آزادیهای اساسی برای ایران

آقای پروفسور گنجی

نامه مورخ 5 اوت 2007 شما و ضمائم آن رسید. در اسرع وقت به اطلاع نخست وزیر خواهد رسید

.

با احترامات صمیمانه

میشل یلادز

دفتر مخصوص نخست وزیر

تصمیمات قرون وسطایی در ارتباط با معلمین
نمونه ای از تصمیمات ولی فقیه در ارتباط با معلمان زحمتکش کشورمان

رديف

نام ونام خانوادگي

محل خدمت

نوع حكم

قرار آزادي

1

مجيري حميد

خميني شهر

اخراج دائم

******

2

ابطحي سيد مجتبي

خميني شهر

بازخريدزود هنگام30روز بازداشت

40ميليون ت

3

عمادي عبدالرسول

خميني شهر

تبعيد به اراك

******

4

خانم ديباجي

خميني شهر

بازنشست زود هنگام

*****

5

زارع ستار

خميني شهر

3سال تبعيد به استان سمنان

*****

6

برخوردار نورالله

خميني شهر

5سال تعيد به استان كهگيلويه بويراحمد

*****

7

خانم شرافت

خميني شهر

توبيخ با درج در پرونده

******

8

.......

....

.......

......

9

باغاني علي اكبر

تهران

50 روز بازداشت سه ماه انفصال

30ميليون ت

10

خاكساري محمد

تهران

3روزبازداشت

100ميليون ت

11

.....

...

.....

...

12

اكبري نبي عليرضا

تهران

26 روز بازداشت انفرادي

30 ميليون ت

13

    پور وثوق حميد

تهران

26 روز بازداشت3ماه انفصال

30ميليون ت

14

رضايي محمد رضا

تهران

26 روز بازداشت3ماه انفصال

30ميليون ت

15

ذاتي اصغر

تهران

60 روز بازداشت انفرادي

سال82

16

قشقاوي كريم

تهران

16 روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

17

فلاحي محمد تقي

تهران

29 روز بازداشت

30ميليون ت

18

باقري محمود

تهران

۳۳ روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

19

منتجبي علي صفر

تهران

26 روز بازداشت

30ميليون ت

20

دارابي ثريا

تهران

10 روزبازداشت

40 ميليون ت

21

بداقي   رسول

تهران

16 روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

22

كمالي محسن

تهران

16 روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

23

ميراكبر رئيس زاده

تهران

14 روز بازداشت

۸۰ميليون ت

24

اكبري نورالله

تهران

19 روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

25

داوري

تهران

19روزبازداشت وتبعيداسلامشهر

30ميليون ت

26

پور سليمان

تهران

19 روز بازداشت انفرادي

30ميليون ت

27

هاشمي عليرضا

تهران

19 روز بازداشت 3ماه انفصال

30ميليون ت

28

تد يني سعيد

تهران

بازداشت

كفالت

29

طيبه ميرزايي

تهران

بازداشت

كفالت

30

آهنگري نادر

تهران

بازداشت

كفالت

31

قنبري اصغر

تهران

بازداشت

كفالت

32

عبدالحميدي منصور

تهران

بازداشت

كفالت

33

اكبري اكبر

تهران

زند ان

كفالت

34

.....

....

....

....

35

رسول خاني اسماعيل

رباط كريم

بازداشت

كفالت

36

رامشك حسين

رباط كريم

3روزبازداشت 3ماه انفصال

كفالت

37

ديندار حسين

قلعه حسن خان

سه ماه انفصال

*****

38

حسن پور تيمور

قلعه حسن خان

3ماه انفصال

*****

39

قهرماني گل مصطفي

كرج

بازداشت

كفالت

40

عبدي رضا

كرج

14روز بازداشت

40ميليون ت

41

اسدي مختار

كرج

5سال تبعيد3ماه انفصال

******

42

قديمي نادر

همدان

10روز بازداشت

كفالت

43

رفاهيت يوسف

همدان

10 روز بازداشت

كفالت

44

نجفي علي

همدان

10 روز بازداشت

كفالت

45

غلامي هادي

همدان

10 روز بازداشت

كفالت

46

انصاري ايرج

همدان

3روز بازداشت و3ماه تعليق

كفالت

47

دوستي نصرت الله

همدان

8ماه انفصال

*****

48

دونفر مدير مدارس

همدان

بركناري از پست مديريت

******

49

40 نفر از معلمان

همدان

هركدام چندين روز بازداشت

******

50

فروزانفر مجيد

همدان

8رو.ز بازداشت

كفالت

51

نادري جلال

همدان

8روز بازداشت

كفالت

52

جليليان محمود

همدان

8روز بازداشت

كفالت

53

زارعي يوسف

همدان

9روز بازداشت

كفالت

54

صادقي علي

همدان

8روز بازداشت

كفالت

55

حميد رحمتي

شهرضا اصفهان

تبعيد به مارندران

******

56

شيرواني غلامرضا

فلاورجان

بازداشت

كفالت

57

شباني همت

گرمانشاه

بازداشت

كفالت

58

موسوي مرادي عباس

چهادانگه ساري

بازداشت

كفالت

59

عباسي غلامعلي

اردبيل

3روز بازداشت

كفالت

60

احمد زاده ارسلان

اردبيل

3روز بازداشت

كفالت

61

فتحي سعيد

اردبيل

3روز بازداشت

كفالت

62

لطفي نيا هادي

خراسان

4روزبازداشت

50 ميليون ت

63

نجف آبادي ايرج

خراسان

يك هفته بازداشت

80 ميليون ت

64

رجبي حسن

خراسان

8روز بازداشت

150ميليون ت

65

خواستارسيد هاشم

خراسان

3سال حبس تعليقي

250 ميليون ت

66

حشمتي علي

كرمانشاه

11روز بازداشت

كفالت

67

توكلي محمد

كرمانشاه

11روز بازداشت

كفالت

68

توكلي محمد

كرمانشاه

27روزبازداشت

50ميليون تسال82

69

صادقي علي

كرمانشاه

11روزبازداشت

كفالت

70

حيراني اسدالله

كرمانشاه

7 روزبازداشت

كفالت

71

لرستاني جهاندار

كرمانشاه

5 روزبازداشت

كفالت

72

لرستاني كيومرث

كرمانشاه

7 روز بازداشت

كفالت

73

صادقي علي

كرمانشاه

7 روزبازداشت

30 ميليون ت سال82

74

نود ينيان پيمان

سنندج

3 سال تبعيد به روستاي وليس زنجان

****

75

اسدپور فرزاد

سنندج

3سال تبعيد به بانه

****

76

صداقت لقمان

بانه/كردستان

اخراج

***

77

مرادي سيامك

بانه /كردستان

اخراج

****

78

محمدعلي شيرازي

يزد

14روز بازداشت و2سال تبعيد

سال 82 ده ميليون ت

79

حسامي فر محمدجواد

يزد

14 روزبازداشت و 2سال تبعيد

سال82 ده ميليون ت

80

چنگيزي احمد

يزد

14روز بازداشت و2سال تبعيد

سال82 ده ميليون ت

81

ميرزايي منصور

يزد

14روز بازداشت2سال تبعيد

سال82 ده ميليون ت

82

ميرزايي منصور

يزد

26روزبازداشت

80ميليون ت

83

نجاتي رمضانعلي

يزد

140هزارت نقدي2سال تبعيد

سال82ده ميليون ت

84

اميرچخماق علي اكبر

يزد

014هزارت نقدي 2سال تبعيد

سال82ده ميليون ت

85

مقيمي علي

يزد

140هزارت نقدي 2سال تبعيد

سال82ده ميليون ت

86

شاهدي محمدعلي

يزد

140هزارت نقدي2سال تبعيد

سال82 ده ميليو

متن نامه دکتر منوچهر گنجی خطاب به رهبران دول بزرگ دنیا در اعتراض به موج اعدامها و تقاضای کمک ایشان

ORGANIZATION FOR HUMAN RIGHTS AND FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN

FLAG OF FREEDOM ORGANIZATION OF IRAN



The Honorable George W. Bush

President of the United States of America                               August 5, 2007

Excellency,

As the UN Special Rapporteur on Apartheid and racial discrimination in southern Africa, I could attest that it was indeed the international blockades of the 1970’s and 80’s that helped end the apartheid regime in South Africa and in South West Africa (Namibia).

I am sure you know that the situation of violations of human rights in Iran has been turning from bad to worse in the past several months. Three years ago the clerical regime succeeded to end the mission of Maurice Capithorne, the UN Special Rapporteur investigating and reporting on   violations of human rights in Iran. By its wanton disregard of the UN Charter provisions on Human rights and provisions of the UN Covenant on Civil and Political Rights, to which Iran remains a party, the regime of the clerics in Iran has been sarcastically poking its finger into the eyes of the world public opinion by horrendous disregard of its human rights international obligations. Article 6 (5) of the Covenant on Civil and Political Rights states “sentence of death shall not be imposed for crimes committed by persons bellow eighteen years of age and shall not be carried out on pregnant women”. Article 7 states “No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”. On daily basis those and other articles of the Covenant and the Charter provisions on human rights are being grossly violated.

Please Sir/ Madame spare a few moments of your precious time and   take a good look at the attached pictures , of every- day cruelties and molestations in the streets and in prisons of Iran. The law of vengeance, in Iran , allows cutting arms, fingers ,legs, plugging eyes, stoning individuals to death,.... Floggings and different types of torture are orders of the day in Police stations and in prisons. In the past weeks police brutalities in the streets and inside prisons has reached its peak. Those pictures are but a small sample of what is going on. The most vulnerable in all this are the youth and women of Iran .Isn’t this situation   a travesty of respect for the basic tenants of international humanitarian law? In this day of instant flow of information what has happened to our human sensitivities. Why have we become passive observers of all these atrocities? What does it make of us to remain silent spectators in the face of such heinous crimes?

As demands by the youth, women, workers, teachers, writers, … for respect of their basic fundamental rights and freedoms has gained momentum, the regime’s response has turned more and more    into increasing violence and suppression.

In the 19^th and 20^th centuries, often in such cases the theory and practice of humanitarian intervention were invoked by the Concert of Europe. On our feelings and bounds as members of a single human family, today, are we in fact going backward or forward? I know,   situations in Darfur, in Somalia,in.…are even worse. As you agree however, two wrongs don’t ever make a right. Iran’s deplorable situation of horrendous violations of the basic rights and freedoms of the Iranian people today needs more world attention and world exposure. That’s the reason why I am addressing this urgent letter to you all today. I sincerely hope    that it will have   positive resonance and effect in the exercise of your functions. In anticipation of hearing from you.

Please accept Mr. President the assurances of my highest respects and considerations.

Professor Manouchehr Ganji

Secretary General

Organization for Human Rights

and Fundamental Freedoms for Iran

derafsh.org

P.S. I am attaching for your review some recent heart breaking pictures which represent the pattern of cruelties being committed in Iran today

* FYI this letter and enclosures has been sent to the President of the United States of America, to the Chancellor of The Federal Republic of Germany, to the President of France, and to the Prime Ministers of the United Kingdom, Belgium, Canada, Italy, Norway, Spain, Sweden as well as to the Secretary General on the United Nations.

ترجمه متن نامه سرگشاده دکتر منوچهر گنجی دبیر کل سازمان حقوق بشر و آزادیهای اساسی برای ایران خطاب به دبیرکل سازمان ملل و روسای کشورهای آمریکا، انگلستان، آلمان، فرانسه، کانادا، ایتالیا، اسپانیا، بلژیک ، هلند ، سوئد ، دانمارک ، نروژ ، فنلاند ، ایرلند و پرتقال

پنجم اوت 2007 میلادی

در این نامه دکتر منوچهر گنجی به نام گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد،مسئول بررسی های مربوط به نقض فاحش حقوق بشر در سیستم آپارتاید جنوب آفریقا، مینویسد به طور یقین میتوانیم بگوئیم که یکی از ابزار های اساسی در سقوط رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی و نامبیا و مستعمرات آفریقای پرتقال در زمان سالا زار همانا تحریم های اقتصادی و مالی بین المللی اواخر دهه 70 و دهه80 میلادی    بود. منظور اینست که اگر این سیاست به درستی در مورد جمهوری اسلامی انجام گیرد بلا تردید موجب سقوط رژیم جمهوری اسلامی خواهد شد.

در ادامه نامه خود خطاب به سران کشورهای قدرتمند جهان دکتر گنجی می نویسد: اطمینان دارم به خوبی آگاهی دارید که نقض حقوق بشر در ایران امروز در یکی از بدترین شرایط این 28 سالی که از عمر رژیم میگذرد، قرار دارد. سه سال پیش بود که حکومت ایران با تبانی چندی از کشورهای آفریقایی و آسیایی در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد موفق شد تا از ادامه کار پروفسور موریس کاپیتورن که بررسی مستمر وضع حقوق بشر در ایران را بر عهده داشت جلوگیری و به کار ایشان خاتمه دهد. از آن پس این وضعیت بطور دائمی سیر نزولی را طی کرده است.

جمهوری اسلامی سالهاست به وظایف خود بر طبق منشور ملل متحد و میثاق حقوق سیاسی و مدنی ملل متحد که ایران آن را تصویب کرده و طبق حقوق بین المللی جمهوری اسلامی موظف به مراعات آن است عمل نمیکند و از این طریق خود را به دنیا یاغی معرفی میکند. برای مثال منشور ملل متحد هرگونه تبعیض در برخورداری از حقوق بشر و آزادیهای اساسی را منع میکند ، جمهوری اسلامی ضمن نامراعاتی حقوق همگان ، انواع تبعیض ها را بر زنان و غیر مسلمانان و غیر شیعیان تحمیل میکند. میثاق حقوق سیاسی و مدنی اعدام افراد زیر 18 سال را منع میکند در حالیکه جمهوری اسلامی بدان دست میزند. ماده 7 میثاق حقوق سیاسی و مدنی هر گونه اعمال ضد انسانی بخصوص زجر و شکنجه را منع میکند در حالیکه این عمل در ایران بطور رایج هر روز به طرز وحشتناکی صورت میپذیرد.

از شما خواهش میکنم چند دقیقه از اوقات گرانبهای خودتان را صرف دیدن چند قطعه عکس ضمیمه بفرمائید تا بهتر حس نمایید علاوه بر پشت درهای آهنین و بسته هزاران زندان مخوف در رو و زیر زمین این رژیم، چگونه زنان و مردان و جوانان را در خیابانها و کوچه ها بازداشت و مورد وحشیانه ترین رفتار قرار میدهند. قانون قصاص آنها اجازه شلاق زدن، سنگسار کردن، دست و پا بریدن و چشم از حدقه درآوردن ،.... را میدهد.

در چند هفته گذشته به دلیل گرفتاری های اقتصادی و اجتماعی ، اعمال خشونت توسط رژیم بر مردم ایران شدت بیشتری گرفته است. لبه تیز حمله آنها این بار نیز به مانند همیشه زنان،روشنفکران، جوانان و کارگران محروم ایران هستند. این رژیم همیشه به مرگ میگیرد تا مردم به تب راضی شوند.

در قرون نوزدهم و بیستم به کرات در مقابل چنین اعمالی در درون یک کشور، اتحادیه کشورهای اروپايی که نام کنسرت اروپا را داشت به عکس العمل مشترک به نام مداخله بنام بشر دوستی میزد. در نتیجه آن بود که حقوق اقلیت ها قومی و مذهبی مراعات شده و با هر پدیده ضد انسانی،بردگی و برده فروشی ( مانند پدیده صیغه و فروش دختران در ایران امروز) سخت مبارزه شد. اکنون سوال من در دهه اول قرن بیست و یکم اینست که در شرایط حاکم در کشور من چگونه دنیا میتواند تحمل چنین اعمالی از جانب رژیم جمهوری اسلامی ایران را نماید؟ ما امروز به جلو گام بر میداریم یا به عقب ؟ به عهد بردگی و برده فروشی؟

من بخوبی میدانم که در دنیا اوضاع و احوال سخت ضد انسانی و ناراحت کننده ای مانند دارفور ، سومالی،... نیز هست. ولی اینها همه دلیلی برای بی تفاوتی دنیا نسبت به وضعیت سخت آشفته و اسفناک و 28 سال نقض فاحش حقوق بشر در کشور من نمیشود.

هدف من از نوشتن این نامه امروز جلب توجه شما به وضعیت روز به روز اسفناک تر نقض حقوق بشر در ایران است. صمیمانه امیدوارم که به این مهم توجه عاجل مبذول فرمائید. برای اطلاعات بیشتر در این زمینه به تارنمای سازمان درفش کاویانی مراجعه نمایید.www.derafsh.org

با تقدیم احترام

دکتر منوچهر گنجی

From: Prime Minister/Premier ministre <pm@pm.gc.ca>
To: <Axs2mg@aol.com>
Cc: "Peter MacKay, P.C., M.P." <mina10@dfait-maeci.gc.ca>
Subject: Office of the Prime Minister / Cabinet du Premier ministre
Sent: Mittwoch, 8. August 2007 13:04:36

Dear Manouchehr Ganji: On behalf of the Right Honourable Stephen Harper, I would like to thank you for your e-mail, in which you raised an issue which falls within the portfolio of the Honourable Peter MacKay, Minister of Foreign Affairs. The Prime Minister always appreciates receiving mail on subjects of importance to Canadians. Please be assured that the statements you made have been carefully reviewed. I have taken the liberty of forwarding your e-mail to Minister MacKay so that he too may be made aware of your comments. I am certain that the Minister will give your views every consideration. For more information on the Government's initiatives, you may wish to visit the Prime Minister's Web site, at www.pm.gc.ca. L.A. Lavell Executive Correspondence Officer for the Prime Minister's Office Agent de correspondance de la haute direction pour le Cabinet du Premier ministre

سرنگوني رژيم از طريق نافرماني مدني (1)

دکتر منوچهر گنجی

باز هم در زمينه نافرماني هاي مدني(2)

دكتر منوچهر گنجي

باز هم در زمينه نافرماني هاي مدني(3)

دكتر منوچهر گنجي

باز هم در زمينه نافرماني هاي مدني (4)

دكتر منوچهر گنجي

باز هم در زمينه نافرماني هاي مدني (5)

دكتر منوچهر گنجي

INTERNATIONAL PRESS COVERAGE ON

Dr.MANOUCHEHR GANJI

ORGANIZATION FOR HUMAN RIGHTS AND FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN

FLAG OF FREEDOM ORGANIZATION OF IRAN

FFO

جزوه جدید مبارزه با فیلترینگ " حکومت اسلامی"

نامه دکتر منوچهر گنجی خطاب به آنجلا مرکل صدراعظم دولت آلمان فدرال در خصوص احتمال آزادی کاظم دارابی متهم ردیف اول جنایت هولناک میکونوس برلین

The Honorable Madame Angela Merkel

Chancellor

Federal Republic of Germany June, 11, 2007

Dear Madame Chancellor:

As a person who was invited to testify as an expert witness, all together for 18 hr., in Berlin and Karlsruhe,

regarding the Mykonos proceedings I must admit that I was shocked to read about your Government's deliberations to release Mr. Kazem Darabi, the principal culprit in the 1992 Berlin Assassinations of three Members of the Iranian Kurdish Democratic Party and one other Iranian.

During his trial, Kazem Darabi in fact behaved so adamant and confident that this day will come soon. That is because the French had done it with Annis Nakash and with Gorji and he was confident his time will also be coming soon. In fact, if it had been up to Mr. Schmitbauer , at the time, the top State Security Advisor to Chancellor Helmut Kohl, he would have been released long time ago. I remember so well his behavior during the trial calling the State witnesses against him "the sons of a whore,..." and banging at the Glass cage he had been put in.

It was by appeasing the Islamic Republic and releasing Annis Nakash that Bakhtiar was assassinated. I can site many more instances like that. You probably know that, the clerical regime in Iran has assassinated seven of my colleagues outside of Iran and killed many inside.

Madame Chancellor, I beg of you, do not release the assassin Kazem Darabi before he finishes his jail sentence. He has made so many innocent families lose their fathers, brothers or husbands. Think of them before doing so.

Please accept Madame Chancellor the assurances of my highest considerations.

Respectfully, Manouchehr Ganji

Secretery-General of Flag of Freedom Organization

of Iran

پاسخ دفتر كميسياري عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد به دكتر منوچهر گنجي

Office of UN High Commissioner for Human Rights Letter to Dr . Manouchehr Ganji

Mr. Nikolaus Shultz

Office of UN High Commissioner for Human Rights March 20, 2007

United NATIONS

Dear Mr. Shultz,

As a follow up to my this morning's email, regarding the arrested teachers who are still in prison in Iran, I wish to give you the following supplemental information. Of course this is not in anyway complete and will be supplemented as we receive further updates.

Among the Members of , Kanoon-e Senfi-ye Moaleman , the League of Iranian Teachers, the following still remain in prison in Tehran:

1- Seyed Mahmood Beheshti Langroodi , Spokesperson for the League (Kanoon-e Senfi-ye Moaleman);

2- Ali-Akbar Baghai , Secretary-General of the League ( Kanoon-e Senfi-ye Moaleman ) ;

3-fnu Hashemi , Secretary of the League( Kanoon-e Senfi-ye Moaleman ) ;

4-Karim Ghashghaii, Member of the Board of the League (Kanoon-e Senfi-ye Moaleman ) ;

5- Rasoul Bodaghi, // // // // // // // // // ;

6-Mohsen Kamali , // // // // // // // // // ;

7- Norollah Akbari , // // // // // // // // // ;

8-Sajad Khaksari, // // // // // // // // // ;

9- fnu Rabipour , // // // // // // // // // ;

10- fnu Khakbazan ,// // // // // // // // // ;

Amongst the Members of the Teacher's League of the province of Kermanshah some Members are still in prison.We have the names of the following:

1-Ghodratalah Esmaili ,

2-fnu Lorestani ,

3-fnu Abassi,

4-fnu Lorestani,

5-Mohammad Tavakoli;

6-fnu Heshmati ;

7fenu Heyrani

Please accept sir my most sincere appreciations. Sincerely , Prof. Manouchehr Ganji

******

خلاصه نرجمه متن نامه دکتر منوچهر گنجی به دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر سازمان ملل

پیرو ای میل قبلی اطلاعات زیر را که تا این ساعت در مورد بازداشت معلمان در ایران بدست آورده ام را به منظور اقدام

به اطلاع شما میرسانم

علی اکبر باغانی دبیر کل کانون صنفی معلمان

سید محمد بهشتی لنگرودی سخنگوی کانون صنفی معلمان

هاشمی ( نام کوچک وی در اختیار نمیباشد) منشی کانون صنفی معلمان

کریم قشقاوی ، رسول بوداغی ،محسن کمالی ، تورالله اکبری ، سجاد خاکساری ، رحیم پور ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) و

خاکبازان ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) از اعضای هیئت مدیره کانون صنفی معلمان ایران میباشند

اسامی پاره ای از دستگیر شدگان در کرمانشاه

قدرت الله اسمائیلی ، لرستانی ( نام کوچک وی در دست نمیباشد)، عباسی ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) ، لرستانی

( نام کوچک وی در دست نمیباشد)

From: Nikolaus Schultz <NSchultz@ohchr.org>

Dear Prof. Ganji,

Thank you for your letter to the United Nations High Commissioner for Human Rights dated 14 March 2007, in which you bring to our attention the situation of at least 47 Iranian teachers who were arrested following the meeting of teachers representatives with MEPs on 13 March 2007.

In order to put the Working Group on Arbitrary Detention, an independent group of experts mandated to investigate cases of arbitrary detention, in a position to decide whether to take urgent action on the situation we would require more detailed information, in particular, as far as it is possible for you, on:

a) The names of the persons deprived of their liberty.
b) The date and place of the arrest or detention and the identity of those presumed to have carried them out, together with any other information shedding light on the circumstances in which the persons were deprived of liberty;
c) The reasons given by the authorities for the arrest and/or the deprivation of liberty;
d) The legislation applied in the case;
e) The action taken, including investigatory action or the exercise of internal remedies, in terms of both approaches to the administrative and judicial authorities, particularly for verification of the measure of deprivation of liberty, and steps at the international or regional levels, as appropriate, the results of such action or the reasons why such measures were ineffective or were not taken;
f) An account of the reasons why the deprivation of liberty is deemed arbitrary; and
g) An account of the circumstances, which are believed to constitute a threat to the health, physical integrity or even life of the persons detained.

Given the number of detainees you may wish to identify only a few persons concerned for submission to the Working Group.

Thank you for your interest in the mandate of the Working Group on Arbitrary Detention.

Kind regards,

Nikolaus Schultz.

پاسخ دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد به نامه مورخ 23 اسفند 1385 دکتر منوچهر گنجی

به تاریخ 27 اسفند ماه 1385

دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر مینویسد برای پیگیری فوری در مورد بازداشتها از جانب گروه کار بازداشتهای خودسرانه سازمان ملل متحد دریافت اطلاعات زیر در اسرع وقت ضروری است:

1- اسامی بازداشت شدگان

2- تاریخ و محل بازداشت و در صورت امکان مشخصات بازداشت کنندگان

3- دلایلی که برای بازداشت، مقامات دولتی ارائه داده اند

4- چگونگی قانون حاکم در این زمینه در ایران

5- چگونگی اقدامات بعدی اعمال شده در مورد بازداشت شدگان از جمله بازجوئی ها و رفتار انجام شده با بازداشت شدگان در زمان دستگیری ها و شرایط بازداشت گاهها و ....

6- چگونگی تفهیم اتهامات و اعلام دلایل بازداشت

7- شرح کامل از اوضاع و احوالی که به سلامت و به موجودیت و به تمامیت روحی و فیزیکی و به زندگی شخص یا اشخاص بازداشت شده لطمه وارد آورده است.

دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر مینویسد " با توجه به تعداد زیاد بازداشت شدگان ارائه این اطلاعات در مورد تعدادی از بازداشت شدگان نیز برای شروع کار کافی میباشد

ORGANIZATION FOR HUMAN RIGHTS AND FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN

This letter has also been sent to:

H.E Mr. Koichiro Matsurra,

Director General of UNESCO

and

The Honorable Mr. Ban Ki-Moons

UN Secretary General

and

The Honorable Madame Louise Arbour

UN High Commissioner for Human Rights

and

Director General, Mr. Juan Somavia

International Labor Organization

The Honorable Mr. Ban Ki-Moon

United Nations Secretary General

1^st Avenue & 42^nd Street

New York, New York 10017

March 15, 2007

Dear Mr. Secretary General:

I am sure you have been following the recent teacher strikes in Iran. Today there are over 800,000 teachers and school administrators in Iran tending to the education of over 18 million primary, secondary and technical school children in mostly furbished/ dilapidated buildings, not built for schools. Each year at least the roofs of 1200 classes fall on the heads of the school children resulting in the deaths of thousands.

In spite of the vast oil and gas income of the country, Iranian teacher’s salaries over 95% of whom are government employees, is on average less than $400.00 a month with the cost of living , being more or less the same as in the United States.

Quality public education aimed at guaranteeing equality of life opportunities for all children and youth of Iran, which 28 years ago was proclaimed to be one of the revolutionaries main objectives, like most other of their promises has proven to be hollow and nothing but sheer lie. Teachers and other education personnel receive less than half the salaries of other government functionaries with similar education and years of service.

As a result of this precarious situation the life long interests and well-being of the pupils, and mostly those of the poor families have , contrary to the provisions of the UN Convention on the Rights of the child, been adversely affected.

Pay scale of Iranian teachers today is one of the lowest amongst the oil and gas exporting countries of the Persian Gulf region.

Education is a service of fundamental importance in the general public interest in any country. The status of teachers, their continuing education and their pay scale is the yard stick of over all development and well being in any society.

To draw the government’s attention to their sad state of affairs, for the past several days thousands of Iranian teachers in Tehran and other cities in Iran have resorted to peaceful strikes, which is their fundamental right.

After several days, striking teachers representatives were received by two members of parliament, one representative of Planning and Budget Office, who remained silent the whole time, three representatives from the Security and Intelligence Ministry and three representatives from the Pasdaran and Police.It is noteworthy that no one from the Ministry of Education attended the meeting. In brief they were told: “We do not understand the word 'discussion'. Your pressures have no effect on our decision making. Whether you are present or absent it makes no difference in our mind.” This Government position statement was proudly pronounced by Mr. Koohkan, one of the two members of the Iranian Parliament who met with the teacher representatives on March 13, 2007.

After that meeting seventeen striking teachers were arrested in Tehran, plus over 30 throughout the country. Their whereabouts and conditions are not known.

In view of the above I urge your Excellency to bring the pressure of your High Office on the Government of Iran :

1) To immediately free the imprisoned teachers, and

2) To force the authorities of the regime to pay proper heed to the just demands of the Iranian Teachers Associations.

Please accept Sir, the assurances of my highest considerations.

Respectfully,

Professor Manouchehr Ganji, Former Minister of Education of Iran (1975-78 )

نامه دکتر منوچهر گنجی وزیر پیشین آموزش و پرورش ایران خطاب به مدیرکل یونسکو ، دبیر کل سازمان ملل متحد و مدیر کل سازمان بین المللی کار و بانو لوئیز آربور، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در ارتباط با دستگیری و اعمال خشونت بر علیه معلمان کشورمان

جناب آقای دبیر کل:

اطمینان دارم که جنابعالی در جریان اعتصابات معلمین در ایران قرار دارید. امروز بیش از هشتصد هزار معلم و کادر مدیریت در ایران به آموزش 18 میلیون دانش آموز در مدارس ابتدائی ، متوسطه و مدارس فنی و حرفه ای مشغولند. مدارسی که ساختمان آن به علت قدمت و خرابی مسکونی نبوده و اصولا به عنوان یک مرکز آموزشی بنا نشده اند.هر ساله حداقل سقف و دیوار 1500 کلاس درس در ایران فرو میریزد که منجر به کشته شدن ده ها محصل میگردد.

با وجود درآمد سرشار نفت و گاز در ایران، 95 درصد از معلمین تحت استخدام دولت بطور متوسط ماهیانه 400 دلار حقوق دریافت میدارند که این مبلغ حدودا"نصف درآمد کارمندانی است که علی رغم دانش کمتر در استخدام بخشهای گو ناگون سازمان امور اداری کشور هستند.

فرهنگیان ایران در مقایسه با همقطاران خود در کشورهای نفتخیز حوزه خلیج فارس در پائینترین سطح حقوق و درآمد قرار دارند و این در حالی است که امروزه در ایران مخارج روزمره زندگی بطور کم و بیش مشابه ایالات متحده آمریکا میباشد.

بیست و هشت سال پیش بهره مندی از آموزش و پرورش عمومی با کیفیت بالا برای همه فرزندان ایران یکی از شعارهای اصلی انقلاب بود که مانند سایر شعار های آن روز ها به نوعی دروغ بزرگ مبدل شده است. حقوق فرهنگیان کشور امروز نصف سایر کارمندان دولت با تحصیلات و سنوات خدمت مشابه است .

در نتیجه ادامه این وضع اسفناک که باعث ضایع شدن حق آموزش فرزندان ایران به خصوص فرزندان طبقه فقیر کشور، خلاف مفاد مقاله نامه حقوق کودک سازمان ملل متحد شده است، امروز میزان حقوق و مزایای معلمان ایران در مقام پائین ترین در میان کشورهای صادر کننده نفت و گاز خلیج فارس قرار دارد.

آموزش و پرورش با کیفیت بالا یکی از اساسی ترین وسائل تامین منافع عمومی مردم کشور محسوب میشود که جز بسیار مهم آن توجه به موقعیت و وضعیت زندگی فرهنگیان و آموزش ضمن خدمت آنان است.

به منظور جلب توجه بیشتر مقامات کشوری و نمایندگان مجلس به وضعیت معاشی و زندگی اسفناک خود طی چند روز اخیر هزاران تن از فرهنگیان ایران در نقاط مختلف کشور دست به

ايران و ايرانيان شايستگي آزاد بودن دارند

دكتر منوچهر گنجي

شوراي روابط خارجي آمريكا

25 اكتبر 2006 ميلادي ، دالاس

بيش از ده سال پيش در يك كنفرانس متوازن در باره ايران كه در دالاس توسط پترو هانت گروپ و موسسه بررسي هاي انسان و زمين در دانشگاه متوديست جنوبي ترتيب داده شده بود، ضمن يك سخنراني تحت عنوان آينده ايران و اثرات آن بر آمريكا و غرب، تشريح كردم براي آينده ايران دو سناريو وجود دارد.

متاسفانه در دهسال پس از آن با توجه به طبيعت رياكارانه ملايان حاكم، يا بر اثر عدم وجود يك سياست موثر و متمركز و هماهنگ در دو مورد از سوي ايالات متحده و ديگر دمكراسي هاي غربي سناريوئي ناموزون به اجرا گذارده شد.

همانگونه كه ما همه روزه شاهد پشتيباني روز افزون رژيم ملايان از عمليات خرابكاري و بمبگذاري در عراق و اعمال خشونت در افغانستان هستيم، امروزه رژيم خشونت گرا و بنياد گراي اسلامي بزرگترين خطر براي صلح و امنيت جهاني محسوب ميشود . جمهوري اسلامي ايران خاستگاه و تكيه گاه ايدئولوژي بنيادگرايي اسلامي افراطي است.از زمان استقرار آن در سال 1979 زمين پر باري براي رشد و پرورش اسلام متعصب و خشونت گرا بوده است.ايران تحت سلطه ملايان عملا همه اصول متمدن بين المللي را زير پا گذارده و عامل تروريسم و جنايت در جهان است.

طنز آميز است كه اين وقايع در كشوري روي ميدهد كه داراي سنت هاي انساني و بشردوستانه عميق و قومي مي باشد.در واقع همانگونه كه من در سه كتاب آخرم " چالش انقلاب اسلامي" ،" آتش نهفته" و " ايراني بودن" تشريح كرده ام جمهوري اسلامي يك لحظه گذرا در تاريخ چند هزار ساله فرهنگ و تمدن بشر دوستانه ايران زمين ميباشد كه فلاسفه و شعراي بزرگي همچون مولانا، سعدي، حافظ، خيام و ابوعلي سينا را در دامان خود پرورش داده است.

من شكي ندارم كه هموطنان من كه همه روزه زندگي خود را به مخاطره مياندازند و رژيم فاسد را به چالش ميطلبند ، فردا به عصر نوين و روشني وارد خواهند شد كه ضمن حفظ ميراث درخشان فرهنگي،قدمهاي بزرگي براي رسيدن به جهان نوين برخواهند داشت.

امروزه به هر تقدير ايرانيان تحت سلطه يك ديكتاتوري فاشيستي خالص و ساده زندگي ميكنند. همه سه قوه در اختيار رهبر مذهبي رژيم است كه اين مقام را براي همه عمر در اختيار گرفته است و تنها صلاحيت و مشروعيت او براي حكومت بر پايه رياكاري پوچ قرار دارد كه خداوند او را براي احراز اين مقام برگزيده است. آزادي بيان و آزادي اجتماعات واحزاب و حق سازماندهي و تشكيلات مدني، وجود خارجي ندارد. مطبوعات آزاد، اجتماعات باز و آزاد شهروندان و احزاب وجود ندارد . راديو و تلويزيون در اختيار رهبر و در كنترل وي قرار دارد. انتخابات چيزي جز يك نمايش مسخره نيست كه توسط رهبر، خط مشي آن تعيين و كنترل ميشود و كانديدها از سوي وي تعيين ميگردند و دست چين مي شوند. حتي همين كانديدها نيز بطور مساوي دسترسي به وسائل ارتباط جمعي ندارند. از ديدگاه رژيم انتخابات دو غرض آنها را تامين ميكند. يك ،تامين مشروعيت رژيم و رهبر آن و دو ، به نمايش درآوردن به اصطلاح " دمكراسي" براي خارجيان.

تا اين تاريخ رژيم ملايان بيش از 120هزار نفر از مخالفان خود را به قتل رسانده و بيش از چهار ميليون نفر از مردم ايران را براي مدتي به دلايل سياسي به زندان انداخته است بدون اينكه محاكمه اي عادلانه در مورد آنها انجام گيرد.

زجر و شكنجه در زندانهاي ايران نهادينه شده است . سيستم آپارتايد عليه زنان و اقليت هاي مذهبي در اين نهادينه شده است. سالانه 50 هزار نفر از زنان ايران دست به خودكشي ميزنند. جمعيت ايران در مقايسه با 1979 دو برابر شده است . اقتصاد كشور به طور مستمر در حال سقوط است. امروز پنجاه درصد از مردمان ايران زير خط فقر زندگي ميكنند. نارضايتي و نا اميدي چنان در جامعه گسترش يافته است كه بيش از 5 ميليون نفر از مردم مبتلا به مواد مخدرند و رژيم خودش بطور غير مستقيم مواد مخدر را در اختيار جوانان قرار دهد تا آنان را از واقعيت فاجعه آميز زندگيشان در رژيم اسلامي منحرف سازد. تورم به بيش از 25 درصد تخمين زده ميشود، درآمد سرانه 2400 دلار است كه در حد 28 سال پيش قرار دارد، كه از درآمد ايران از نفت، زير 20 دلاردر بشكه و هزينه زندگي يك هشتادم امروز بود. نابرابري هاي سطح زندگي و درآمدها بين ثروتمندان كه اكثرا ملايان حاكم و وابستگان و همدستان آنها هستند و فقرا كه به نام آنان ملايان انقلاب به راه انداختند، به وضع انفجار آميزي رسيده است.

ملايان تهران از طريق اعمال زور و خشونت ، سياهچال هاي شكنجه، دروغ و ريا، فناتيسم مذهبي، تهديد، جنگ، فريب، تحريف و پارتي بازي، قدرت خود را حفظ كرده اند. امروزه اين قدرت لرزان گرديده زيرا آنها سابقه 28 ساله حكومت توتاليتر و فاسد را پشت سر دارند و مردم ايران بر آنها آگاهند و آنها را ميشناسند و ميدانند چه ماهيتي دارند و در پي چه ميباشند.

امروزه 70 درصد مردم ايران زير سن سي سال هستند،جوانان در آرزوي آزادي شغل،حقوق بشر،آموزش بهتر،فرصت هاي اقتصادي و زندگي نوين و بهتر هستند كه ملايان قادر به تامين هيچيك از آنها نيستند.

مردم ايران بخوبي آگاهند كه جمهوري اسلامي بعنوان يك نظام بي اعتبار كه در غرب به آنها مهر ميانه رو و يا تندرو ميزنند همه اعتبار خود را در داخل از دست داده است و قدرت خود را تنها از طريق خشونت و ترور حفظ كرده است. در حاليكه جوانان ايران خواستار " آزادي اكنون " هستند، رئيس جمهور جديد ايران محمود احمدي نژاد فرياد ميكشد"آزادي؟ هرگز!" به اين ترتيب يك بحران مشروعيت در كشور به وجود آمده است و ايرانيان ديگر هيچ اميدي به اصلاح رژيم از درون ندارند و خواستار تغيير رژيم هستند . انستيتو براي دمكراسي در نظرخواهي اخيرش از مردم تهران به اين نتيجه رسيده است كه هشتاد درصد از جمعيت 14 ميليوني تهران اعتماد خود را به رژيم جمهوري اسلامي از دست داده اند. اين حقيقت ميتواند در مورد همه ايران صادق باشد.

بايد روشن ساخت كه پيكارامروز مردم ما عليه اسلام نوين نيست ، بلكه عليه يك رژيم توتاليتر است كه اسلام را ابزار قدرت سياسي خود ساخته است. عليه قرائت خاصي از اسلام است كه ضد تساهل و برابري است و جائي براي محبت و بخشايش و مهرباني نميشناسد بلكه عليه برابري و نوآوري، كور و خبيث است. اين اسلامي است كه جهان را به دو بخش تقسيم ميكند بخش نخست دارالاسلام كه در برگيرنده كشورهاي اسلامي است و بخش دوم دار الحرب كه باقي جهان است و روابط اين دو جهان را بر پايه جنگ قرار مي دهند.

اسلام بنيادگراي خشونت گرا كه به تروريسم بين المللي براي حصول اهدافش متوسل شده است در واقع اسلام را اولين قرباني جنايات خود ساخته است. اين اسلام بنيادكراي ارتجاعي در واقع علت اصلي عقب ماندگي و همه نوع تبعيض و فقر توده ها در ايران است. خبر خوب اينست كه كالوين ها و مارتين لوترهاي ايران و جهان اسلام در حال طلوع و درخشش هستند. صداي آنان در همه جا شنيده ميشود و ما بايد آنها را بهتر بشناسيم و مورد حمايت قرار دهيم. مولانا التحاوي نويسنده مصري كه در آمريكا زندگي ميكند مينويسد: آزادي مذهبي در آمريكا كليساي كاتوليك را تحت تاثير قرار داد دوستان يهودي آمريكائي به من ميگويند چگونه مذهب آنان دچار دگرگوني شد و يك جنبش نوسازي مذهبي به دنيا آمد امروز نزديك نزديك به چهل ميليون مسلمان در غرب زندگي ميكنند و حدود صد ميليون ديگر در هند بسر ميبرند. مسلمانان در اين جوامع دموكراتيك از اين فرصت برخوردارند كه رهبري جهان اسلام را در مسير يك اسلام امروزين به دست گيرند.

از زماني كه ملايان در ايران به نام اسلام در سال 1979 قدرت را بدست گرفتند آنها بطور مستمر و فاحش حقوق اساسي و آزاديهاي مردم ايران را زير پا گذاردند و دولت آمريكا و سازمانهاي غير دولتي بين المللي حقوق بشر بطور مكرر به اين وضع اعتراض كرده اند. رژيم مكررا" متوسل به اقدامات تروريستي در خارج از كشور براي صدور انقلاب خود به كشور هاي اسلامي شده است . رژيم از ترور براي مقاصد داخلي و خارجي استفاده ميكنند. در واقع ايران در دوران سلطه ملايان به مركز تروريسم بين المللي تبديل شده است . رژيم ملايان در اكثر اقدامات تروريستي در دنيا دست داشته و اغلب از دست پروردگانش براي انجام اين عمليات در ديگر كشورها استفاده نموده است . دخالت مستقيم آنان در اعمال تروريستي شامل ، آموزش هاي تروريستي و از جمله ايدئولوژيك ، عملياتي ، لجستيكي و حمايت مالي ميشود ، همچنين وارد و خارج كردن اين تروريست ها به مكان هاي امن در ايران ميشود . حاكمان ايران از فعاليت هاي تروريستي به طرق گوناگوني از جمله آموزش ايدئولوژي خشونت گرائي بنيادگر و تحريك و تبليغ براي تشويق به شهادت و اعمال خشونت حمايت ميكنند.

از آغاز رژيم آخوندي اعلام كرد كه وظيفه و ماموريت مقدس آن ايجاد هرج و مرج و خونريزي در دنياي بيدينان است . ملايان حاكم از عاملان اصلي رواج نفرت و گرايش هاي ضد آمريكائي و ضد اسرائيلي ميباشند. در عراق و افغانستان ، از ابتدا، بر خلاف اظهاراتشان آنان از يك سياست تروريستي پيروي كردند و در برابر ايالات متحده و نيروهاي متحد در آن كشورها قرار گرفته و از آن وحشت دارند كه توفيق غرب در آن كشورها در نهايت سبب فروپاشي ايدئولوژي واپسگراي اسلامي آنها شود.

كمي پس از آنكه محمود احمدي نژاد در سال 2005 به رياست جمهوري منصوب شد در يك سخنراني گفت :" آيا هنري زيباتر و والاتر و ابدي تر از شهادت وجود دارد؟ بلي با اعتقاد به شهادت اسارت نميشناسند. آنها كه ميخواهند اين اصول را متزلزل سازند پايه هاي استقلال و امنيت ملي ما را دچار تزلزل ميسازند آنها پايه هاي ابديت ما را متزلزل ميكنند". در سال 2001 ميلادي اكبر هاشمي رفسنجاني رئيس جمهور پيشين باصطلاح "ميانه رو" و رئيس كنوني مجمع تشخيص مصلحت نظام اعلام كرد:" اگر روزي جهان اسلام صاحب سلاحهائي شود كه اكنون اسرائيل در اختيار دارد در آن روز اين روش استكبار جهاني پايان ميگيرد. زيرا كه استفاده از سلاح هسته اي عليه اسرائيل هيچ چيزي از آن روي زمين باقي نميگذارد.در حاليكه بكارگيري سلاح هسته اي عليه ما يك قسمت كوچكي از جهان اسلام را نابود ميسازد".

تصميم به دستيابي به ظرفيت اتمي در دوره رياست جمهوري رفسنجاني (17 سال پيش) گرفته شد، ولي در سال 2003پس از سقوط صدام در دوران رياست جمهوري خاتمي فعاليت هاي رژيم در اين زمينه گسترش يافت.

اصول امنيت ملي ايران، آنگونه كه ملاها تعريف ميكنند در واقع با تامين دوام رژيم و بقاي آن بهر قيمت آغاز ميشود شامل پيگيري تهاجمي سلاحهاي هسته اي نيز هست. امروز، رژيم ملايان بر توسعه فعاليت هاي هسته اي پا ميفشارند، به اين اميد كه در نهايت بقاي رژيم را تضمين كند.تنها فكر اين كه يك مشت ملاي ديوانه فاجعه آفرين نظير حاكمان بر ايران انگشتشان بر تكمه بمب اتمي قرار داشته باشد ،لرزه بر اندام آدمي مياندازد سران بالاي رژيم اسلامي يقين دارند كه پس از پايان دوران رياست جمهوري بوش جانشين او به سياست سنتي آمريكا باز ميگردد سياست آرام سازي و تكان دادن چماق بدون استفاده از آن. در اين فاصله رژيم ملاها تصور ميكند بايد با اروپا بازي كند و آنها را با قول ادامه مذاكرات خوشحال نگه دارد و چيني ها و روسها رابا قول معاملات سود اور حفظ كند.

حاكمان رژيم تروريستي در ايران در سالهاي گذشته بر اثر اختلاف و جدائي بين سياست هاي غير موثر و بي دوام دموكراسي هاي غربي و ايالات متحده و سازمان ملل متحد كه بيشتر به گفته هاي رياكارانه رژيم ملايان بها داده و نه به اعمالشان، جسارت بيشتري پيدا نموده اند. به اين ترتيب دموكراسي هاي غربي يك سياست كوتاه بينانه منافع اقتصادي نزديك مدت را به بهاي فاجعه سياسي ، اقتصادي و انساني در دراز مدت در پيش گرفته اند.امروز سوال اين است كه آيا جهان ميتواند دستيابي يك چنين رژيم تبهكاري را به سلاحهاي اتمي تحمل كند؟

با وجود سابقه تبهكارانه و منحرف رژيم، سالهاست سياستمداران خيال پرداز غربي با اوهامي چون " در ايران ميانه روها در رهبري هستند و ايران مشغول تجربه فرآيند تغييرات داخلي گام به گام است كه احتمالا" منجر به ايجاد يك دولت مسئول در برابر آرزوهاي مردمش و روابط بين المللي خواهد شد" به وقتگذراني پرداختند. در نتيجه 28 سال گذشته ما شاهد يك سلسله سياست هاي ناموفق و شكست خورده از سوي دمكراسي هاي غربي از جمله ايالات متحده هستيم كه شامل محاصره ،محاصره دوگانه، محاصره متفاوت ، گفتگوهاي انتقادي ، گفتگوي تحكم اميزو شبهات آرام سازي و ارتباط با ملايان.با اين وجه هنوز سياستمداراني وجود دارند كه ميكوشند با تبليغات سياست آرام سازي، ملايان حاكم را از منافع اين سياست ارزان بهره ور سازند.دقيقا" عدم وجود دوام سياسي و متزلزل سياسي غرب بود كه متاسفانه سبب تقويت استراتژي رژيم ملايان شد.

اين وضع مكررا" مورد تائيد قرار گرفت كه ظرف سالهاي گذشته هر گاه جامعه بين المللي بطور جدي با جنايات رژيم برخورد نكرد آنها جسورتر شدند كه از آ؛ن جمله اشغال سفارت آمريكا و گروگانگيري در سال 1979، بمب گذاري در تاسيسات نيروي دريائي آمريكا و نيروهاي نظامي فرانسه و سفارت فرانسه در بيروت، گروگانگيري اتباع آمريكائي و كشورهاي اروپائي در بيروت و بمب گذاري در برج الخبار در عربستان سعودي.با توجه به طبيعت واقعي رژيم ملايان آنها همه توان خود را براي شكست تحقق صلح بين اعراب و اسرائيل بكار خواهند برد و از هيچ اقدامي براي جلوگيري از ايجاد ثبات و دمكراسي در عراق فروگذار نخواهند كرد، به همين ترتيب است سياست آنها در لبنان و در افغانستان. از اينرو ملايان ميتوانند صبور باشند و به اعمال خرابكارانه خود در منطقه ادامه دهند و از ضعف ديگران از جمله آمريكا بهره برداري كنند بويژه در طول دوره مبارزات انتخاباتي دو سال آينده آمريكا. نظر به ماهيت فريبكارانه ملايان حاكم و سوابق سياهشان ، هرگونه توافق با آنها از جمله در زمينه اتمي، ثبات در عراق و افغانستان و لبنان حتي ارزش كاغذي را كه بر روي آن نوشته شده است ندارد. بنابراين براي آنها كه بر اين باورند كه جامعه بين المللي بايد با ملاهاي حاكم بر ايران مدارا كند من ميگويم كه سياست كوتاه بينانه امروز شما فردا فاجعه آفرين خواهد بود. بايد اضافه كنم كه در اين مرحله تاريخي، جهان متمدن ديگر اين زمان را ندارد كه سياست شكست خورده آرام سازي را ادامه دهد، زيرا با اين اقدام تدوين يك سياست منظم و موثر در قبال ايران را كه بايد وراي سخنوري باشد به تعويق مياندازد.

امروز نظر بهتري در برابر خطر بين المللي كه رژيم ملايان براي صلح و امنيت جهاني به وجود آورده است جز آنكه از نيروهاي مبارز در راه آزادي و دمكراسي در ايران پشتباني جدي بعمل آوريم وجود ندارد. منافع دمكراسي هاي غربي اقتضا ميكند كه در مورد ايران اتحاديه اروپا و آمريكا با يك صدا صحبت كنند.

مذاكرات كنوني با رژيم ملايان در زمينه اتمي در حالي جريان دارد كه يك بمب ساعتي جمعيتي به شمارش افتاده است. بيش از 55 درصد از جمعيت ايران زير 20 سال قرار دارند. رژيم ملايان يقين دارد كه تهديد اصلي براي بقاي آن افزايش جمعيت ناراضي به ويژه جوانان ايران است. آنان به خوبي آگاهند كه در شرايط كنوني اقتصادي اجتماعي و سياسي ايران،جمعيت رو به افزايش جوان ايران روز به روز نا آرامتر ميشود .

با وجود گزارشهاي محدود غرب، در ايران امروز يك جنبش حقوق بشر و آزادي بطور زير زميني در حال تلاش و گسترش ميباشد كه نياز به شناسائي و حمايت و تشويق خارج دارد مردم ايران شجاعانه با بيان خواسته هاي مشروع خود از طريق نافرماني مدني و مقاومت، وحشيگري و خشونت ملايان حاكم را به چالش ميطلبند . يك سياست واحد و برنامه ريزي شده درست غرب به رهبري ايالات متحده براي پشتيباني از اين جنبش مسالمت آميز و آزاديخواهانه كمكي خواهد بود به پيروزي نهايي اين جنبش.يك جنبش سياسي بايد شامل كمك هاي مادي، لژستيكي و مالي براي افزايش توانائي مردم ايران باشد در اين فرايند بسيار مهم است كه هميشه بخاطر داشته باشيم كه هر اندازه هم كه مردم ايران بر ضد رژيم فاسد و سركوبگر ملايان باشند، چيزي كه موجب اتحاد آنها در پشت رژيم خواهد شد تجاوز نظامي خارجي و پشتيباني از حركت هاي تجزيه طلبان در ايران است. اين دو اقدام در واقع ناعاقلانه و تاسف انگيز و احتمالا" تنها در خدمت ادامه حيات رژيم و در نتيجه استمرار رنج مردم ايران و ادامه خطر رژيم براي جهان متمدن است.

در خاتمه خانمها و آقايان: براي آنكه جامعه جهاني از دو امكان بد : رژيم جمهوري اسلامي اتمي و يا مداخله نظامي پرهيز كند زمان آن فرا رسيده است كه ايالات متحده آمريكا رهبري تدوين يك سياست جامع براي پشتيباني همه جانبه جنبش آزادي ايران را برعهده گيرد .يك چنين سياستي بايدبطور فعال و قاطع از خواست مردم ايران براي آزادي و يك دولت نماينده مردم حمايت كند و ازحرف تنها فراتر رود و نبايد به يك مسئله جزئي در سياست آمريكا تبديل شود براي توفيق بايد اين سياست هرچه زودتر تدوين شود زيرا جهان متمدن ديگر بيش از اين نميتواند به تحمل و وقت گذراني ادامه دهد. پيروزي مدافعان آزادي در ايران بطور شاخصي به پيروزي در پيكاربر ضد تروريسم كمك خواهد كرد. همچنين است سهمي كه اين پيروزي در پيشرفت روند صلح فلسطيني – اسرائيلي و ثبات در منطقه خليج فارس و شكست اسلام بنيادگراي خشونت طلب خواهد داشت.

از شما سپاسگذارم

Dallas Committee on Foreign Relations

Program

Wednesday, October 25, 2006

Welcoming Remarks by Amanda Schnetzer

Good afternoon. My name is Amanda Schnetzer, and I am executive director of the Dallas Committee on Foreign Relations.

It is my pleasure to welcome all of you—members of the Dallas Committee, distinguished guests, and our honored speaker, Dr. Manouchehr Ganji to today’s program.

Founded in 1987, the Dallas Committee on Foreign Relations is a membership organization of senior leaders in business, government, and academia who share an active commitment to Dallas’s engagement in international affairs.

For almost twenty years the Dallas Committee has provided a unique forum for its members to hear speeches and engage in thoughtful discussion with leading international voices.

Today, we are proud to host this special and timely program featuring Dr. Manouchehr Ganji, who has devoted more than 40 years of his life to the cause of human rights and fundamental freedoms around the world and—since the Revolution of 1979—for his native country of Iran.

At this time, it is my pleasure to invite to the podium the Honorable Robert W. Jordan, who will offer a more fitting introduction of our speaker.

As most of you know, Bob Jordan is a senior partner at the law firm of Baker Botts. He also serves as president of the Dallas Committee on Foreign Relations, where he has given generously of his time and talents to the work of the organization for the past two years. For that we count ourselves lucky and are sincerely grateful.

From October 2001 to October 2003, Bob Jordan faithfully served his country as U.S. Ambassador to Saudi Arabia. He took charge of his Mission at the U.S. Embassy in Riyadh in the wake of the September 11 terrorist attacks that radically affected U.S.-Saudi relations.

As ambassador, Bob Jordan worked closely with senior Saudi and American leaders to enlist support for removing the Taliban from Afghanistan, liberating the Iraqi people, and promoting the Middle East peace process. He also worked closely with President Bush and Secretary of State Colin Powell in matters such as the historic presidential summit meetings in Crawford, Texas, and Sharm El Sheikh, Egypt.

Owing to his leadership and public service during one of the most critical periods of our nation’s history—and knowing his deep and abiding commitment to the principles of freedom rooted in our nation’s founding—I can think of no better person to introduce our special guest and distinguished speaker today.

Bob, will you please come to the podium?

Introduction of Dr. Manouchehr Ganji

The Honorable Robert W. Jordan

Dallas Committee on Foreign Relations

October 25, 2006

Like Amanda, I want to thank everyone for taking the time to be with us today for this important program.

I also would like to take a moment to acknowledge some of the distinguished members of our audience:

§ Admiral Thomas Hayward, Former Chief of U.S. Naval Operations and Member of the Joint Chiefs of Staff

§ Mr. Herbert Hunt of the PetroHunt Group

§ Ms. Jan Hart Black, President of the Greater Dallas Chamber of Commerce

§ Dr. Reid Lyon, Former Education Advisor to the White House

We are delighted that you could join us.

I would like to extend a very special welcome to the members of Dr. Ganji’s family who are with us today, including his lovely daughter-in-law Azi as well as his son—and my close friend and colleague– Darab Ganji.

It is my distinct pleasure today to introduce Dr. Manouchehr Ganji, secretary general of the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran and author of Defying The Iranian Revolution.

To introduce Dr. Ganji, I would like to begin with a quotation from another distinguished voice of freedom of our time: former Czech president Vaclav Havel. As he wrote back in 1999:

I have often asked myself why human beings have any rights at all. I always come to the conclusion that human rights, human freedoms, and human dignity have their deepest roots somewhere outside the perceptible world. These values are as powerful as they are because, under certain circumstances, people accept them without compulsion and are willing to die for them.

For more than 27 years, Dr. Manoucher Ganji has risked his life in the service of human rights, human freedoms, and human dignity for his native Iran. He has survived several known attempts on his life by the mullah regime and stands before us today as a beacon of hope for those in Iran and other countries around the globe who struggle for the most basic of political rights and civil liberties.

Dr. Manoucher Ganji was serving as Minister of Education under the Shah when the regime fell in the Revolution of 1979. Since escaping six months later, Dr. Ganji has devoted most of his life to the liberation of Iran as founder and leader of the Flag of Freedom Organization of Iran and the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran.

Educated in Europe and the United States in international law, Dr. Ganji became the United Nations’ first Special Rapporteur on the question of Apartheid and Racial Discrimination in South Africa. After returning to Tehran in the mid 1960s, he became Dean of the Faculty of Law and Political Science of Tehran University and later Minister of Education under the Shah.

Two weeks prior to the 1979 Revolution, Dr. Ganji’s wife and children abruptly left Iran and moved to the United States. Although the Khomeini regime announced that he had been executed, Dr. Ganji in fact escaped on foot via Turkey.

Now residing in Washington, DC, Dr. Ganji works tirelessly to bring global attention to the systematic violations of human rights in Iran. He has especially worked to orchestrate a campaign of political defiance by advocating a non-violent, civil disobedience movement against the regime.

A prolific writer in English, Farsi, and French, Dr. Ganji’s most recent book—and the subject of today’s program—is Defying the Iranian Revolution: From a Minister to the Shah to a Leader of Resistance.

Published by Praeger in 2003, Defying the Iranian Revolution examines:

§ How the 1979 revolution was consummated

§ What it has meant to Iranians and the rest of the world

§ And how the democratic opposition has made steady progress over the years.

In the book, Dr. Ganji also presents a powerful indictment of the country’s mullah regime as a supporter of militant Islam, international terrorism, and hatred of the United States.

Here to share his insights with us, in his own words, is Dr. Manouchehr Ganji.

Please join me in giving him a very warm Dallas welcome.

SEQ CHAPTER \h \r 1Dallas Committee on Foreign Relations

Iran and Iranians deserve to be Free

By: Dr. Manouchehr Ganji

October 25, 2006

Thank you Mr. Ambassador.

First of all let me say how happy I am to be here in Dallas amongst you. Ambassador Jordan, thank you for that very kind introduction and for organizing this distinguished gathering. I would also like