دكتر منوچهر گنجي
Dr.Manouchehr Ganji
|
Dr.Ganji Encyclopaedia of Britanica |
|
حمايت بين الملل حقوق بشر اولين كتاب دكتر منوچهر گنجي Manouchehr Ganji INTERNATIONAL PROTECTION OF HUMAN RIGHTS
حقوق اقتصادي،اجتماعي و فرهنگي در كشورهاي سازمان ملل متحد THE REALIYATION OF ECONOMIC,SOCIAL AND CULTURAL RIGHTS PROBLEMS,POLICIES, PROGRESS |
|
|
|
|
|
|
|
اولين كتاب دكتر منوچهر گنجي تحت عنوان حمايت بين المللي حقوق بشر 1962 |
|
Apartheid and racial discrimination in southern Africa;: Summary of the report of the special rapporteur appointed by the Commission on Human Rights (United Nations publication] OPI/335) by Manouchehr Ganji ( 1968) |
|
and , E/CN.4/1131/Rev.1 by Manouchehr Ganji ( 1975) |
|
Manouchehr Ganji The Realization of Economic, Social, and Cultural Rights: Problems, Policies, Progress ( United Nations Publications,1975) |
|
Ganji Manouchehr Iran : ten years record of the Islamic Republic ( Paris 1989´) |
|
The realization of economic, social, and cultural rights : problems, policies, progress by Manouchehr Ganji, special rapporteur of the Commission on Human Rights ( New York United Nations, 1975) |
|
Mise en oeuvre des droits économiques, sociaux et culturels : problèmes, politiques, progrès par Manouchehr Ganji, rapporteur spécial de la Commission des droits de l'homme( New York : Nations Unies, 1975 ) |
|
دانشگاه تهران1349 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هموطنان گرامي بيست و هشت سال است كه حكومت" جمهوري اسلامي" با استفاده از تمامي امكانات خود سعي نموده تا كليه ارتباطات فرهنگي -اجتماعي و سياسي في مابين ما ايرانيان را به تيرگي بكشاند و هر گاه بنا بر فراخوري با انگ هاي گوناگون تلاش نموده تا ديوار هاي اين سد دروغين را بالا و بالاتر برد. امروز خوشبختانه شاهد درهم شكسته شدن اين تلاش سردمداران رژيم خون و جنايت هستيم،هر روز ارتباط دكتر منوچهر گنجي بعنوان يك استاد راهنما با بزرگترين و فعالترين بخش جامعه درون و برون مرز ايران يعني جوانان و روشنفكران ايراني بيشتر و بيشتر ميشود و اگر تا ديروز ارتباط دكتر منوچهر گنجي بعنوان استاد حقوق و روابط بين الملل دانشگاه تهران در داخل ايران تنها با قشر خاصي از جامعه ايراني بوده است امروز جامعه جوان و پوياي كشورمان با استفاده از امكانات ارتباطات جهاني شبكه هاي تلويزيوني ،استفاده از امكانات عظيم فن آوري اينترنتي ، مخاطب اين استاد عاليقدر كه لحظه اي در راه كسب و احقاق حقوق ملت ايران از پا ننشسته است، ميباشند.وبلاگ شخصي دكتر منوچهر گنجي رهبر سازمان درون مرزي درفش كاوياني و دبيركل سازمان حقوق بشر و آزاديهاي اساسي براي ايران و بنيانگذار جنبش نافرماني هاي مدني و همچنين كميته پيگيري جنايات بين المللي جمهوري اسلامي ايران وبلاگي است براي ارتباط مستقيم ايشان با تمامي فرزندان و شاگردان و همرزمانشان كه بر اساس يك ضرورت ملي برپا گشته است. اين وبلاگ پاسخي است به فعاليت هاي ضد ملي و ضد انساني حكومتي مستبد تا بداند 28 سال ترور و جنايت ذره اي از استواري مبارزان ملي كشورمان همچون دكتر منوچهر گنجي و بسياري ديگر از آزاديخواهان واقعي كشورمان نكاسته است
موفقيت و سلامت اين استاد عاليقدر را خواستاريم فرزندان و شاگردان دكتر منوچهر گنجي در سازمان درفش كاوياني
|
March 16, 2008
The Honorable Angela Merkel
Chancellor
Federal Republic of Germany
Dear Madame Chancellor:
I
am attaching hereunder the demand by the German branch of the
Amnesty International, requesting your Government to ban the
sale of torture instruments produced in Germany to several
countries including mine, Iran. Inaction in this regard will
certainly make Germany a shared culprit in the daily crimes
being systematically committed by the mullah regime against the
people of Iran. Germany, like Iran is a party to the
International Covenant on Civil and Political Rights which
prohibits any form of torture. In addition, Germany is a Party
to the U.N. Convention against Torture and other Cruel, Inhuman
or Degrading Treatment or Punishment.
As
you would agree, today the international rule of prohibition
against torture is one of the most absolute rights of human
beings all over the world. Torture is indeed no less than a form
of terrorism. As has been recognized, its aim is to destroy the
personality of the individual or to diminish his/her physical or
mental capacities or cause mental anguish. The 1987 UN
Convention against Torture defines it as "an act by which severe
pain or suffering, whether physical or mental, is intentionally
inflicted on a person”. For the past twenty years, all the
Reports of the UN Special Rapporteurs on Torture, the UN
Committee against Torture, Amnesty International and Human
Rights Watch point to the prevalence of systematic torture
against the people of Iran by the Islamic Republic of Iran.
Mindful of the above, I wonder why, Madame Chancellor, the
Federal Republic of Germany does not institute and
seriously enforce a severe ban on the export of any and all
instruments which could serve as a tool of torture to my
country, Iran? By that, I mean,
inter alia,
electro-shock batons, stun weapons, high voltage electro-shock
batons 'shields, stun guns, electro stun belts, tasers and other
such equipments.
In
anticipation of hearing from you, please accept, Your
Excellency, the assurances of my highest considerations.
Respectfully,
Professor Manouchehr Ganji
Secretary General
Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran www.derafsh.org |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
10 Mar 2008
My dear friend, For 28 years we have been asking the people to boycott the elections.By now we should know that they live in Iran and we don't. At the beginning they thought we knew what we were talking about and freedom was just around the corner.Over the years they have become survivors and they have learnt that we are unaware of most of their predicaments. They face problems and hardships that we don't. At every election the rumors are spread by the regime that those who don't have the election participation stamps in their Identity booklets won't be able to enter Universities, won't be eligible to become civil servants, won't receive promotions, won't be able to get passports, food coupons , travel abroad,...As a result many people feel a need to go and vote and have their ID card stamped. That is how at every election the regime reports election participation rate of 50-65% of eligible voters.
Mindful of all that and the fact that our calls for
boycott during the past 29 years has not lead us anywhere; and
also cognizant of the fact that on such rare days, when the
regime forces of oppression ,in the face of presence of many
representatives of the world media in the country, put on a
"civilized face" of conduct vi's-a-viz their treatment
of the people, we are asking the Iranians to come out into the
streets and unlike the past years not to remain in their homes
.Unlike before we are encouraging them to be in the streets in
big numbers , inducing each to wear something in blue color as
a sign of opposition to the regime. We are asking them to walk
in the streets,and not in the lines leading to polling stations.
We are encouraging them to engage in dialogue with each other
and with foreign journalists and express their grievances
against the regime. Remember the election days are the only days
when congregations and such things are possible.
As for those who feel obligated to stand in line and vote, we
are asking them to put in the ballot box a blank ballot .Failing
that rather than voting for the regime's slate of candidates ,as
a sign of opposition to the regime we
are asking them to cast ballot only for the regime's women
candidates. Remember the blank votes or votes for other than
the official candidates will not be read and recorded, but the
candidates votes will be recorded. In such cases if women
candidates votes turn out to be 10 ,20 times or more of those of
men candidates, everybody reading and recording the votes would
at least know that this is not the vote for those women but
votes by those opposing the regime.
Now my old friend, you tell me what do you find wrong in that,
given the position you and I are in today. I will be waiting for
your reply. Best, Manouchehr
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
سازمان درفش کاویانی هفدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش هم میهنان عزیز: جمعه بیست و چهارم اسفند را رژیم، روز به اصطلاح " انتخابات مجلس " تعیین کرده است . ملت ایران به خوبی میدانند که طی بیست و نه سال گذشته انتخابات رژیم، نمایشی جز انتصابات ولی فقیه، نبوده است. طبق روال معمول در این روز نمایندگان بسیاری از رسانه های دنیا در ایران حضور خواهند داشت. شورای سازمان درفش کاویانی ، با آگاهی از اینکه قصد رژیم از نمایش انتخاباتی، کسب مشروعیت،برای ادامه عمر رژیم است بر این باور است که آزادیخواهان باید تا آنجایی که میسر است از این موقعیت به بهترین وجه به نفع جنبش فراگیر آزادی ایران استفاده کنند. آزادیخواهان باید در روز بیست و چهارم اسفند، بر عکس گذشته، در سراسر کشور در خیابانها و پارکها حضور داشته و به هر ترتیب مسالمت آمیزی که برایشان میسر است طنین صدای آزادیخواهان ایران در سراسر جهان باشند و بار دیگر با بلند کردن فریاد ابراز انزجار از رژیم آخوندی در سراسر کشور صدای ملت ایران را به گوش جهانیان برسانند. مهمترین وظیفه را در این پیکار ملی و میهنی ، جوانان، زنان، کارگران، فرهنگیان و کسبه به عهده خواهند داشت . توجه داشته باشیم که در گذشته از ماندن در خانه در چنین روزی هیچ نفعی عاید آزادیخواهان ایران نشد. امروز رنگ آبی آسمانی علامت شناخته شده همه آزادیخواهان ایران است کوشش کنید تا آنجا که میتوانید در آن روز حتما از رنگ آبی آسمانی به عنوان جزئی از البسه خود استفاده کنید و از این طریق همبستگی خودتان با دیگر آزادیخواهان را در تمامی پارکها و خیابانها و کوچه ها به جهانیان نشان دهید. هم میهنان عزیز: روز جمعه بیست و چهارم اسفند را در خانه نمانید، از صبح تا پاسی از شب ، خیابان ها ی کشور را در همه جا با رنگ آبی آسمانی اشغال کنید و از این طریق نیروی عظیم خود و همبستگی و اراده آهنین همه آزادیخواهان ایران علیه رژیم سرکوب گر ضد ایران و ایرانی را در مقابل چشم جهانیان به وضوح به نمایش بگذارید. چنانچه احساس الزام به رای دادن دارید از رای سفید استفاده کنید و یا فقط و فقط و به منظور نشان دادن مخالفت خود با شرایط حاکم در ایران و رژیم جمهوری اسلامی ، به کاندید های زن معرفی شده در لیست رژیم رای بدهید و کاری کنید که آرای آنها که در واقع معادل رای نه به نظام حاکم در ایران محسوب خواهد شد ، چندین برابر رای کاندید های مرد معرفی شده در لیست رژیم درآید. ملت ایران و جهانیان امروز طبیعت ضد بشری و فاسد و ویرانگر رژیم ولایت فقیه را به خوبی شناخته اند . چه با برگزاری نمایش انتخاباتی و چه با انواع وحشی گیریها و سرکوبگری ها ی به روال پل پوت در کامبوج علیه ملت ایران رژیم جمهوری اسلامی محکوم به فنا است . آن روز بسیار نزدیک و قابل پیش بینی است و با برنامه ریزی و کار سازمان یافته و اراده آهنین و استقامت و همبستگی تمامی آزادیخواهان ایران، هرچه زودتر فرا خواهد رسید. پاینده ایران ، سربلند ملت ایران پیروز باد مبارزات آزادیخواهانه ملت ایران دکتر منوچهر گنجی دبیر کل سازمان درفش کاویانی
با استفاده از این منابع میتوانید بر گستردگی دانش و معلومات خود ، و بالا بردن توان مبارزاتی بر ضد استبداد بیفزایید
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
هديه اي به ميهن بزرگ و ارجمندم ايران با فرهنگ كهنسال و تاريخ كهنسال و افتخار آميزش
براي دريافت كتاب به صورت رايگان بر روي آن كليك فرمائيد اين كتاب يك شهادتنامه تاريخي است كه براي همگان و بويژه نسل جوان كشورم ايران به نگارش در آورده ام تا از آن بياموزند و جهت آزادي و دمكراسي و كثرت گرائي و احترام به حقوق و آزاديهاي اساسي و جدائي دين از حكومت در ايران تلاش كنند و در پاسداري از اين اصول در ايران فردا كوشا باشند
منوچهر گنجي
|
|
|||||
|
INTERNATIONAL PRESS COVERAGE ON Dr.MANOUCHEHR GANJI
ORGANIZATION FOR HUMAN RIGHTS AND FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN FLAG OF FREEDOM ORGANIZATION OF IRAN FFO
|
|
نامه دکتر منوچهر گنجی خطاب به آنجلا مرکل صدراعظم دولت آلمان فدرال در خصوص احتمال آزادی کاظم دارابی متهم ردیف اول جنایت هولناک میکونوس برلین
The Honorable Madame Angela Merkel
Chancellor
Federal Republic of
Germany
June, 11, 2007
Dear Madame Chancellor:
As a person who was invited to testify as an expert
witness, all together for 18 hr., in Berlin and
Karlsruhe,
regarding the Mykonos proceedings I must admit that I
was shocked to read about your Government's
deliberations to release Mr. Kazem Darabi, the principal
culprit in the 1992 Berlin Assassinations of three
Members of the Iranian Kurdish Democratic Party and one
other Iranian.
During his trial, Kazem Darabi in fact behaved so
adamant and confident that this day will come soon. That
is because the French had done it with Annis Nakash and
with Gorji and he was confident his time will also be
coming soon. In fact, if it had been up to Mr.
Schmitbauer , at the time, the top State Security
Advisor to Chancellor Helmut Kohl, he would have been
released long time ago. I remember so well his behavior
during the trial calling the State witnesses against him
"the sons of a whore,..." and banging at the Glass cage
he had been put in.
It was by appeasing the Islamic Republic and releasing
Annis Nakash that Bakhtiar was assassinated. I can site
many more instances like that. You probably know that,
the clerical regime in Iran has assassinated seven of my
colleagues outside of Iran and killed many inside.
Madame Chancellor, I beg of you, do not release the
assassin Kazem Darabi before he finishes his jail
sentence. He has made so many innocent families lose
their fathers, brothers or husbands. Think of them
before doing so.
Please accept Madame Chancellor the assurances of my
highest considerations.
Respectfully, Manouchehr Ganji
Secretery-General of Flag of Freedom Organization
of Iran
|
|
پاسخ دفتر كميسياري عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد به دكتر منوچهر گنجي Office of UN High Commissioner for Human Rights Letter to Dr . Manouchehr Ganji |
******
خلاصه نرجمه متن نامه دکتر منوچهر گنجی به دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر سازمان ملل
پیرو ای میل قبلی اطلاعات زیر را که تا این ساعت در مورد بازداشت معلمان در ایران بدست آورده ام را به منظور اقدام
به اطلاع شما میرسانم
علی اکبر باغانی دبیر کل کانون صنفی معلمان
سید محمد بهشتی لنگرودی سخنگوی کانون صنفی معلمان
هاشمی ( نام کوچک وی در اختیار نمیباشد) منشی کانون صنفی معلمان
کریم قشقاوی ، رسول بوداغی ،محسن کمالی ، تورالله اکبری ، سجاد خاکساری ، رحیم پور ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) و
خاکبازان ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) از اعضای هیئت مدیره کانون صنفی معلمان ایران میباشند
اسامی پاره ای از دستگیر شدگان در کرمانشاه
قدرت الله اسمائیلی ، لرستانی ( نام کوچک وی در دست نمیباشد)، عباسی ( نام کوچک وی در دست نمیباشد) ، لرستانی
( نام کوچک وی در دست نمیباشد)
From: Nikolaus Schultz <NSchultz@ohchr.org>
Dear Prof. Ganji,
Thank you for your letter to the
United Nations High Commissioner for Human Rights dated 14 March
2007, in which you bring to our attention the situation of at least
47 Iranian teachers who were arrested following the meeting of
teachers representatives with MEPs on 13 March 2007.
In order to put the Working Group
on Arbitrary Detention, an independent group of experts mandated to
investigate cases of arbitrary detention, in a position to decide
whether to take urgent action on the situation we would require more
detailed information, in particular, as far as it is possible for
you, on:
a) The names of the persons
deprived of their liberty.
b) The date and place of the arrest
or detention and the identity of those presumed to have carried them
out, together with any other information shedding light on the
circumstances in which the persons were deprived of liberty;
c) The reasons given by the
authorities for the arrest and/or the deprivation of liberty;
d) The legislation applied in the
case;
e) The action taken, including
investigatory action or the exercise of internal remedies, in terms
of both approaches to the administrative and judicial authorities,
particularly for verification of the measure of deprivation of
liberty, and steps at the international or regional levels, as
appropriate, the results of such action or the reasons why such
measures were ineffective or were not taken;
f) An account of the reasons why
the deprivation of liberty is deemed arbitrary; and
g) An account of the circumstances,
which are believed to constitute a threat to the health, physical
integrity or even life of the persons detained.
Given the number of detainees you
may wish to identify only a few persons concerned for submission to
the Working Group.
Thank you for your interest in the
mandate of the Working Group on Arbitrary Detention.
Kind regards,
Nikolaus Schultz.
پاسخ دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد به نامه مورخ 23 اسفند 1385 دکتر منوچهر گنجی
به تاریخ 27 اسفند ماه 1385
دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر مینویسد برای پیگیری فوری در مورد بازداشتها از جانب گروه کار بازداشتهای خودسرانه سازمان ملل متحد دریافت اطلاعات زیر در اسرع وقت ضروری است:
1- اسامی بازداشت شدگان
2- تاریخ و محل بازداشت و در صورت امکان مشخصات بازداشت کنندگان
3- دلایلی که برای بازداشت، مقامات دولتی ارائه داده اند
4- چگونگی قانون حاکم در این زمینه در ایران
5- چگونگی اقدامات بعدی اعمال شده در مورد بازداشت شدگان از جمله بازجوئی ها و رفتار انجام شده با بازداشت شدگان در زمان دستگیری ها و شرایط بازداشت گاهها و ....
6- چگونگی تفهیم اتهامات و اعلام دلایل بازداشت
7- شرح کامل از اوضاع و احوالی که به سلامت و به موجودیت و به تمامیت روحی و فیزیکی و به زندگی شخص یا اشخاص بازداشت شده لطمه وارد آورده است.
دفتر کمیسریای عالی حقوق بشر مینویسد " با توجه به تعداد زیاد بازداشت شدگان ارائه این اطلاعات در مورد تعدادی از بازداشت شدگان نیز برای شروع کار کافی میباشد
ORGANIZATION FOR HUMAN RIGHTS AND FUNDAMENTAL FREEDOMS FOR IRAN
This letter has also been sent to:
H.E Mr. Koichiro Matsurra,
Director General of UNESCO
and
The Honorable Mr. Ban Ki-Moons
UN Secretary General
and
The Honorable Madame Louise Arbour
UN High Commissioner for Human Rights
and
Director General, Mr. Juan Somavia
International Labor Organization
The Honorable Mr. Ban Ki-Moon
United Nations Secretary General
1st Avenue & 42nd Street
New York, New York 10017
March 15, 2007
Dear Mr. Secretary General:
I am sure you have been following the recent teacher strikes in Iran. Today there are over 800,000 teachers and school administrators in Iran tending to the education of over 18 million primary, secondary and technical school children in mostly furbished/ dilapidated buildings, not built for schools. Each year at least the roofs of 1200 classes fall on the heads of the school children resulting in the deaths of thousands.
In spite of the vast oil and gas income of the country, Iranian teacher’s salaries over 95% of whom are government employees, is on average less than $400.00 a month with the cost of living , being more or less the same as in the United States.
Quality public education aimed at guaranteeing equality of life opportunities for all children and youth of Iran, which 28 years ago was proclaimed to be one of the revolutionaries main objectives, like most other of their promises has proven to be hollow and nothing but sheer lie. Teachers and other education personnel receive less than half the salaries of other government functionaries with similar education and years of service.
As a result of this precarious situation the life long interests and well-being of the pupils, and mostly those of the poor families have , contrary to the provisions of the UN Convention on the Rights of the child, been adversely affected.
Pay scale of Iranian teachers today is one of the lowest amongst the oil and gas exporting countries of the Persian Gulf region.
Education is a service of fundamental importance in the general public interest in any country. The status of teachers, their continuing education and their pay scale is the yard stick of over all development and well being in any society.
To draw the government’s attention to their sad state of affairs, for the past several days thousands of Iranian teachers in Tehran and other cities in Iran have resorted to peaceful strikes, which is their fundamental right.
After several days, striking teachers representatives were received by two members of parliament, one representative of Planning and Budget Office, who remained silent the whole time, three representatives from the Security and Intelligence Ministry and three representatives from the Pasdaran and Police.It is noteworthy that no one from the Ministry of Education attended the meeting. In brief they were told: “We do not understand the word 'discussion'. Your pressures have no effect on our decision making. Whether you are present or absent it makes no difference in our mind.” This Government position statement was proudly pronounced by Mr. Koohkan, one of the two members of the Iranian Parliament who met with the teacher representatives on March 13, 2007.
After that meeting seventeen striking teachers were arrested in Tehran, plus over 30 throughout the country. Their whereabouts and conditions are not known.
In view of the above I urge your Excellency to bring the pressure of your High Office on the Government of Iran :
1) To immediately free the imprisoned teachers, and
2) To force the authorities of the regime to pay proper heed to the just demands of the Iranian Teachers Associations.
Please accept Sir, the assurances of my highest considerations.
Respectfully,
Professor Manouchehr Ganji, Former Minister of Education of Iran (1975-78 )
نامه دکتر منوچهر گنجی وزیر پیشین آموزش و پرورش ایران خطاب به مدیرکل یونسکو ، دبیر کل سازمان ملل متحد و مدیر کل سازمان بین المللی کار و بانو لوئیز آربور، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در ارتباط با دستگیری و اعمال خشونت بر علیه معلمان کشورمان
جناب آقای دبیر کل:
اطمینان دارم که جنابعالی در جریان اعتصابات معلمین در ایران قرار دارید. امروز بیش از هشتصد هزار معلم و کادر مدیریت در ایران به آموزش 18 میلیون دانش آموز در مدارس ابتدائی ، متوسطه و مدارس فنی و حرفه ای مشغولند. مدارسی که ساختمان آن به علت قدمت و خرابی مسکونی نبوده و اصولا به عنوان یک مرکز آموزشی بنا نشده اند.هر ساله حداقل سقف و دیوار 1500 کلاس درس در ایران فرو میریزد که منجر به کشته شدن ده ها محصل میگردد.
با وجود درآمد سرشار نفت و گاز در ایران، 95 درصد از معلمین تحت استخدام دولت بطور متوسط ماهیانه 400 دلار حقوق دریافت میدارند که این مبلغ حدودا"نصف درآمد کارمندانی است که علی رغم دانش کمتر در استخدام بخشهای گو ناگون سازمان امور اداری کشور هستند.
فرهنگیان ایران در مقایسه با همقطاران خود در کشورهای نفتخیز حوزه خلیج فارس در پائینترین سطح حقوق و درآمد قرار دارند و این در حالی است که امروزه در ایران مخارج روزمره زندگی بطور کم و بیش مشابه ایالات متحده آمریکا میباشد.
بیست و هشت سال پیش بهره مندی از آموزش و پرورش عمومی با کیفیت بالا برای همه فرزندان ایران یکی از شعارهای اصلی انقلاب بود که مانند سایر شعار های آن روز ها به نوعی دروغ بزرگ مبدل شده است. حقوق فرهنگیان کشور امروز نصف سایر کارمندان دولت با تحصیلات و سنوات خدمت مشابه است .
در نتیجه ادامه این وضع اسفناک که باعث ضایع شدن حق آموزش فرزندان ایران به خصوص فرزندان طبقه فقیر کشور، خلاف مفاد مقاله نامه حقوق کودک سازمان ملل متحد شده است، امروز میزان حقوق و مزایای معلمان ایران در مقام پائین ترین در میان کشورهای صادر کننده نفت و گاز خلیج فارس قرار دارد.
آموزش و پرورش با کیفیت بالا یکی از اساسی ترین وسائل تامین منافع عمومی مردم کشور محسوب میشود که جز بسیار مهم آن توجه به موقعیت و وضعیت زندگی فرهنگیان و آموزش ضمن خدمت آنان است.
به منظور جلب توجه بیشتر مقامات کشوری و نمایندگان مجلس به وضعیت معاشی و زندگی اسفناک خود طی چند روز اخیر هزاران تن از فرهنگیان ایران در نقاط مختلف کشور دست به
|
ايران و ايرانيان شايستگي آزاد بودن دارند دكتر منوچهر گنجي شوراي روابط خارجي آمريكا 25 اكتبر 2006 ميلادي ، دالاس بيش از ده سال پيش در يك كنفرانس متوازن در باره ايران كه در دالاس توسط پترو هانت گروپ و موسسه بررسي هاي انسان و زمين در دانشگاه متوديست جنوبي ترتيب داده شده بود، ضمن يك سخنراني تحت عنوان آينده ايران و اثرات آن بر آمريكا و غرب، تشريح كردم براي آينده ايران دو سناريو وجود دارد. متاسفانه در دهسال پس از آن با توجه به طبيعت رياكارانه ملايان حاكم، يا بر اثر عدم وجود يك سياست موثر و متمركز و هماهنگ در دو مورد از سوي ايالات متحده و ديگر دمكراسي هاي غربي سناريوئي ناموزون به اجرا گذارده شد. همانگونه كه ما همه روزه شاهد پشتيباني روز افزون رژيم ملايان از عمليات خرابكاري و بمبگذاري در عراق و اعمال خشونت در افغانستان هستيم، امروزه رژيم خشونت گرا و بنياد گراي اسلامي بزرگترين خطر براي صلح و امنيت جهاني محسوب ميشود . جمهوري اسلامي ايران خاستگاه و تكيه گاه ايدئولوژي بنيادگرايي اسلامي افراطي است.از زمان استقرار آن در سال 1979 زمين پر باري براي رشد و پرورش اسلام متعصب و خشونت گرا بوده است.ايران تحت سلطه ملايان عملا همه اصول متمدن بين المللي را زير پا گذارده و عامل تروريسم و جنايت در جهان است. طنز آميز است كه اين وقايع در كشوري روي ميدهد كه داراي سنت هاي انساني و بشردوستانه عميق و قومي مي باشد.در واقع همانگونه كه من در سه كتاب آخرم " چالش انقلاب اسلامي" ،" آتش نهفته" و " ايراني بودن" تشريح كرده ام جمهوري اسلامي يك لحظه گذرا در تاريخ چند هزار ساله فرهنگ و تمدن بشر دوستانه ايران زمين ميباشد كه فلاسفه و شعراي بزرگي همچون مولانا، سعدي، حافظ، خيام و ابوعلي سينا را در دامان خود پرورش داده است. من شكي ندارم كه هموطنان من كه همه روزه زندگي خود را به مخاطره مياندازند و رژيم فاسد را به چالش ميطلبند ، فردا به عصر نوين و روشني وارد خواهند شد كه ضمن حفظ ميراث درخشان فرهنگي،قدمهاي بزرگي براي رسيدن به جهان نوين برخواهند داشت. امروزه به هر تقدير ايرانيان تحت سلطه يك ديكتاتوري فاشيستي خالص و ساده زندگي ميكنند. همه سه قوه در اختيار رهبر مذهبي رژيم است كه اين مقام را براي همه عمر در اختيار گرفته است و تنها صلاحيت و مشروعيت او براي حكومت بر پايه رياكاري پوچ قرار دارد كه خداوند او را براي احراز اين مقام برگزيده است. آزادي بيان و آزادي اجتماعات واحزاب و حق سازماندهي و تشكيلات مدني، وجود خارجي ندارد. مطبوعات آزاد، اجتماعات باز و آزاد شهروندان و احزاب وجود ندارد . راديو و تلويزيون در اختيار رهبر و در كنترل وي قرار دارد. انتخابات چيزي جز يك نمايش مسخره نيست كه توسط رهبر، خط مشي آن تعيين و كنترل ميشود و كانديدها از سوي وي تعيين ميگردند و دست چين مي شوند. حتي همين كانديدها نيز بطور مساوي دسترسي به وسائل ارتباط جمعي ندارند. از ديدگاه رژيم انتخابات دو غرض آنها را تامين ميكند. يك ،تامين مشروعيت رژيم و رهبر آن و دو ، به نمايش درآوردن به اصطلاح " دمكراسي" براي خارجيان. تا اين تاريخ رژيم ملايان بيش از 120هزار نفر از مخالفان خود را به قتل رسانده و بيش از چهار ميليون نفر از مردم ايران را براي مدتي به دلايل سياسي به زندان انداخته است بدون اينكه محاكمه اي عادلانه در مورد آنها انجام گيرد. زجر و شكنجه در زندانهاي ايران نهادينه شده است . سيستم آپارتايد عليه زنان و اقليت هاي مذهبي در اين نهادينه شده است. سالانه 50 هزار نفر از زنان ايران دست به خودكشي ميزنند. جمعيت ايران در مقايسه با 1979 دو برابر شده است . اقتصاد كشور به طور مستمر در حال سقوط است. امروز پنجاه درصد از مردمان ايران زير خط فقر زندگي ميكنند. نارضايتي و نا اميدي چنان در جامعه گسترش يافته است كه بيش از 5 ميليون نفر از مردم مبتلا به مواد مخدرند و رژيم خودش بطور غير مستقيم مواد مخدر را در اختيار جوانان قرار دهد تا آنان را از واقعيت فاجعه آميز زندگيشان در رژيم اسلامي منحرف سازد. تورم به بيش از 25 درصد تخمين زده ميشود، درآمد سرانه 2400 دلار است كه در حد 28 سال پيش قرار دارد، كه از درآمد ايران از نفت، زير 20 دلاردر بشكه و هزينه زندگي يك هشتادم امروز بود. نابرابري هاي سطح زندگي و درآمدها بين ثروتمندان كه اكثرا ملايان حاكم و وابستگان و همدستان آنها هستند و فقرا كه به نام آنان ملايان انقلاب به راه انداختند، به وضع انفجار آميزي رسيده است. ملايان تهران از طريق اعمال زور و خشونت ، سياهچال هاي شكنجه، دروغ و ريا، فناتيسم مذهبي، تهديد، جنگ، فريب، تحريف و پارتي بازي، قدرت خود را حفظ كرده اند. امروزه اين قدرت لرزان گرديده زيرا آنها سابقه 28 ساله حكومت توتاليتر و فاسد را پشت سر دارند و مردم ايران بر آنها آگاهند و آنها را ميشناسند و ميدانند چه ماهيتي دارند و در پي چه ميباشند. امروزه 70 درصد مردم ايران زير سن سي سال هستند،جوانان در آرزوي آزادي شغل،حقوق بشر،آموزش بهتر،فرصت هاي اقتصادي و زندگي نوين و بهتر هستند كه ملايان قادر به تامين هيچيك از آنها نيستند. مردم ايران بخوبي آگاهند كه جمهوري اسلامي بعنوان يك نظام بي اعتبار كه در غرب به آنها مهر ميانه رو و يا تندرو ميزنند همه اعتبار خود را در داخل از دست داده است و قدرت خود را تنها از طريق خشونت و ترور حفظ كرده است. در حاليكه جوانان ايران خواستار " آزادي اكنون " هستند، رئيس جمهور جديد ايران محمود احمدي نژاد فرياد ميكشد"آزادي؟ هرگز!" به اين ترتيب يك بحران مشروعيت در كشور به وجود آمده است و ايرانيان ديگر هيچ اميدي به اصلاح رژيم از درون ندارند و خواستار تغيير رژيم هستند . انستيتو براي دمكراسي در نظرخواهي اخيرش از مردم تهران به اين نتيجه رسيده است كه هشتاد درصد از جمعيت 14 ميليوني تهران اعتماد خود را به رژيم جمهوري اسلامي از دست داده اند. اين حقيقت ميتواند در مورد همه ايران صادق باشد. بايد روشن ساخت كه پيكارامروز مردم ما عليه اسلام نوين نيست ، بلكه عليه يك رژيم توتاليتر است كه اسلام را ابزار قدرت سياسي خود ساخته است. عليه قرائت خاصي از اسلام است كه ضد تساهل و برابري است و جائي براي محبت و بخشايش و مهرباني نميشناسد بلكه عليه برابري و نوآوري، كور و خبيث است. اين اسلامي است كه جهان را به دو بخش تقسيم ميكند بخش نخست دارالاسلام كه در برگيرنده كشورهاي اسلامي است و بخش دوم دار الحرب كه باقي جهان است و روابط اين دو جهان را بر پايه جنگ قرار مي دهند. اسلام بنيادگراي خشونت گرا كه به تروريسم بين المللي براي حصول اهدافش متوسل شده است در واقع اسلام را اولين قرباني جنايات خود ساخته است. اين اسلام بنيادكراي ارتجاعي در واقع علت اصلي عقب ماندگي و همه نوع تبعيض و فقر توده ها در ايران است. خبر خوب اينست كه كالوين ها و مارتين لوترهاي ايران و جهان اسلام در حال طلوع و درخشش هستند. صداي آنان در همه جا شنيده ميشود و ما بايد آنها را بهتر بشناسيم و مورد حمايت قرار دهيم. مولانا التحاوي نويسنده مصري كه در آمريكا زندگي ميكند مينويسد: آزادي مذهبي در آمريكا كليساي كاتوليك را تحت تاثير قرار داد دوستان يهودي آمريكائي به من ميگويند چگونه مذهب آنان دچار دگرگوني شد و يك جنبش نوسازي مذهبي به دنيا آمد امروز نزديك نزديك به چهل ميليون مسلمان در غرب زندگي ميكنند و حدود صد ميليون ديگر در هند بسر ميبرند. مسلمانان در اين جوامع دموكراتيك از اين فرصت برخوردارند كه رهبري جهان اسلام را در مسير يك اسلام امروزين به دست گيرند. از زماني كه ملايان در ايران به نام اسلام در سال 1979 قدرت را بدست گرفتند آنها بطور مستمر و فاحش حقوق اساسي و آزاديهاي مردم ايران را زير پا گذاردند و دولت آمريكا و سازمانهاي غير دولتي بين المللي حقوق بشر بطور مكرر به اين وضع اعتراض كرده اند. رژيم مكررا" متوسل به اقدامات تروريستي در خارج از كشور براي صدور انقلاب خود به كشور هاي اسلامي شده است . رژيم از ترور براي مقاصد داخلي و خارجي استفاده ميكنند. در واقع ايران در دوران سلطه ملايان به مركز تروريسم بين المللي تبديل شده است . رژيم ملايان در اكثر اقدامات تروريستي در دنيا دست داشته و اغلب از دست پروردگانش براي انجام اين عمليات در ديگر كشورها استفاده نموده است . دخالت مستقيم آنان در اعمال تروريستي شامل ، آموزش هاي تروريستي و از جمله ايدئولوژيك ، عملياتي ، لجستيكي و حمايت مالي ميشود ، همچنين وارد و خارج كردن اين تروريست ها به مكان هاي امن در ايران ميشود . حاكمان ايران از فعاليت هاي تروريستي به طرق گوناگوني از جمله آموزش ايدئولوژي خشونت گرائي بنيادگر و تحريك و تبليغ براي تشويق به شهادت و اعمال خشونت حمايت ميكنند.
از آغاز رژيم آخوندي اعلام كرد كه وظيفه و ماموريت مقدس آن ايجاد هرج و مرج و خونريزي در دنياي بيدينان است . ملايان حاكم از عاملان اصلي رواج نفرت و گرايش هاي ضد آمريكائي و ضد اسرائيلي ميباشند. در عراق و افغانستان ، از ابتدا، بر خلاف اظهاراتشان آنان از يك سياست تروريستي پيروي كردند و در برابر ايالات متحده و نيروهاي متحد در آن كشورها قرار گرفته و از آن وحشت دارند كه توفيق غرب در آن كشورها در نهايت سبب فروپاشي ايدئولوژي واپسگراي اسلامي آنها شود. كمي پس از آنكه محمود احمدي نژاد در سال 2005 به رياست جمهوري منصوب شد در يك سخنراني گفت :" آيا هنري زيباتر و والاتر و ابدي تر از شهادت وجود دارد؟ بلي با اعتقاد به شهادت اسارت نميشناسند. آنها كه ميخواهند اين اصول را متزلزل سازند پايه هاي استقلال و امنيت ملي ما را دچار تزلزل ميسازند آنها پايه هاي ابديت ما را متزلزل ميكنند". در سال 2001 ميلادي اكبر هاشمي رفسنجاني رئيس جمهور پيشين باصطلاح "ميانه رو" و رئيس كنوني مجمع تشخيص مصلحت نظام اعلام كرد:" اگر روزي جهان اسلام صاحب سلاحهائي شود كه اكنون اسرائيل در اختيار دارد در آن روز اين روش استكبار جهاني پايان ميگيرد. زيرا كه استفاده از سلاح هسته اي عليه اسرائيل هيچ چيزي از آن روي زمين باقي نميگذارد.در حاليكه بكارگيري سلاح هسته اي عليه ما يك قسمت كوچكي از جهان اسلام را نابود ميسازد". تصميم به دستيابي به ظرفيت اتمي در دوره رياست جمهوري رفسنجاني (17 سال پيش) گرفته شد، ولي در سال 2003پس از سقوط صدام در دوران رياست جمهوري خاتمي فعاليت هاي رژيم در اين زمينه گسترش يافت. اصول امنيت ملي ايران، آنگونه كه ملاها تعريف ميكنند در واقع با تامين دوام رژيم و بقاي آن بهر قيمت آغاز ميشود شامل پيگيري تهاجمي سلاحهاي هسته اي نيز هست. امروز، رژيم ملايان بر توسعه فعاليت هاي هسته اي پا ميفشارند، به اين اميد كه در نهايت بقاي رژيم را تضمين كند.تنها فكر اين كه يك مشت ملاي ديوانه فاجعه آفرين نظير حاكمان بر ايران انگشتشان بر تكمه بمب اتمي قرار داشته باشد ،لرزه بر اندام آدمي مياندازد سران بالاي رژيم اسلامي يقين دارند كه پس از پايان دوران رياست جمهوري بوش جانشين او به سياست سنتي آمريكا باز ميگردد سياست آرام سازي و تكان دادن چماق بدون استفاده از آن. در اين فاصله رژيم ملاها تصور ميكند بايد با اروپا بازي كند و آنها را با قول ادامه مذاكرات خوشحال نگه دارد و چيني ها و روسها رابا قول معاملات سود اور حفظ كند. حاكمان رژيم تروريستي در ايران در سالهاي گذشته بر اثر اختلاف و جدائي بين سياست هاي غير موثر و بي دوام دموكراسي هاي غربي و ايالات متحده و سازمان ملل متحد كه بيشتر به گفته هاي رياكارانه رژيم ملايان بها داده و نه به اعمالشان، جسارت بيشتري پيدا نموده اند. به اين ترتيب دموكراسي هاي غربي يك سياست كوتاه بينانه منافع اقتصادي نزديك مدت را به بهاي فاجعه سياسي ، اقتصادي و انساني در دراز مدت در پيش گرفته اند.امروز سوال اين است كه آيا جهان ميتواند دستيابي يك چنين رژيم تبهكاري را به سلاحهاي اتمي تحمل كند؟ با وجود سابقه تبهكارانه و منحرف رژيم، سالهاست سياستمداران خيال پرداز غربي با اوهامي چون " در ايران ميانه روها در رهبري هستند و ايران مشغول تجربه فرآيند تغييرات داخلي گام به گام است كه احتمالا" منجر به ايجاد يك دولت مسئول در برابر آرزوهاي مردمش و روابط بين المللي خواهد شد" به وقتگذراني پرداختند. در نتيجه 28 سال گذشته ما شاهد يك سلسله سياست هاي ناموفق و شكست خورده از سوي دمكراسي هاي غربي از جمله ايالات متحده هستيم كه شامل محاصره ،محاصره دوگانه، محاصره متفاوت ، گفتگوهاي انتقادي ، گفتگوي تحكم اميزو شبهات آرام سازي و ارتباط با ملايان.با اين وجه هنوز سياستمداراني وجود دارند كه ميكوشند با تبليغات سياست آرام سازي، ملايان حاكم را از منافع اين سياست ارزان بهره ور سازند.دقيقا" عدم وجود دوام سياسي و متزلزل سياسي غرب بود كه متاسفانه سبب تقويت استراتژي رژيم ملايان شد. اين وضع مكررا" مورد تائيد قرار گرفت كه ظرف سالهاي گذشته هر گاه جامعه بين المللي بطور جدي با جنايات رژيم برخورد نكرد آنها جسورتر شدند كه از آ؛ن جمله اشغال سفارت آمريكا و گروگانگيري در سال 1979، بمب گذاري در تاسيسات نيروي دريائي آمريكا و نيروهاي نظامي فرانسه و سفارت فرانسه در بيروت، گروگانگيري اتباع آمريكائي و كشورهاي اروپائي در بيروت و بمب گذاري در برج الخبار در عربستان سعودي.با توجه به طبيعت واقعي رژيم ملايان آنها همه توان خود را براي شكست تحقق صلح بين اعراب و اسرائيل بكار خواهند برد و از هيچ اقدامي براي جلوگيري از ايجاد ثبات و دمكراسي در عراق فروگذار نخواهند كرد، به همين ترتيب است سياست آنها در لبنان و در افغانستان. از اينرو ملايان ميتوانند صبور باشند و به اعمال خرابكارانه خود در منطقه ادامه دهند و از ضعف ديگران از جمله آمريكا بهره برداري كنند بويژه در طول دوره مبارزات انتخاباتي دو سال آينده آمريكا. نظر به ماهيت فريبكارانه ملايان حاكم و سوابق سياهشان ، هرگونه توافق با آنها از جمله در زمينه اتمي، ثبات در عراق و افغانستان و لبنان حتي ارزش كاغذي را كه بر روي آن نوشته شده است ندارد. بنابراين براي آنها كه بر اين باورند كه جامعه بين المللي بايد با ملاهاي حاكم بر ايران مدارا كند من ميگويم كه سياست كوتاه بينانه امروز شما فردا فاجعه آفرين خواهد بود. بايد اضافه كنم كه در اين مرحله تاريخي، جهان متمدن ديگر اين زمان را ندارد كه سياست شكست خورده آرام سازي را ادامه دهد، زيرا با اين اقدام تدوين يك سياست منظم و موثر در قبال ايران را كه بايد وراي سخنوري باشد به تعويق مياندازد. امروز نظر بهتري در برابر خطر بين المللي كه رژيم ملايان براي صلح و امنيت جهاني به وجود آورده است جز آنكه از نيروهاي مبارز در راه آزادي و دمكراسي در ايران پشتباني جدي بعمل آوريم وجود ندارد. منافع دمكراسي هاي غربي اقتضا ميكند كه در مورد ايران اتحاديه اروپا و آمريكا با يك صدا صحبت كنند. مذاكرات كنوني با رژيم ملايان در زمينه اتمي در حالي جريان دارد كه يك بمب ساعتي جمعيتي به شمارش افتاده است. بيش از 55 درصد از جمعيت ايران زير 20 سال قرار دارند. رژيم ملايان يقين دارد كه تهديد اصلي براي بقاي آن افزايش جمعيت ناراضي به ويژه جوانان ايران است. آنان به خوبي آگاهند كه در شرايط كنوني اقتصادي اجتماعي و سياسي ايران،جمعيت رو به افزايش جوان ايران روز به روز نا آرامتر ميشود . با وجود گزارشهاي محدود غرب، در ايران امروز يك جنبش حقوق بشر و آزادي بطور زير زميني در حال تلاش و گسترش ميباشد كه نياز به شناسائي و حمايت و تشويق خارج دارد مردم ايران شجاعانه با بيان خواسته هاي مشروع خود از طريق نافرماني مدني و مقاومت، وحشيگري و خشونت ملايان حاكم را به چالش ميطلبند . يك سياست واحد و برنامه ريزي شده درست غرب به رهبري ايالات متحده براي پشتيباني از اين جنبش مسالمت آميز و آزاديخواهانه كمكي خواهد بود به پيروزي نهايي اين جنبش.يك جنبش سياسي بايد شامل كمك هاي مادي، لژستيكي و مالي براي افزايش توانائي مردم ايران باشد در اين فرايند بسيار مهم است كه هميشه بخاطر داشته باشيم كه هر اندازه هم كه مردم ايران بر ضد رژيم فاسد و سركوبگر ملايان باشند، چيزي كه موجب اتحاد آنها در پشت رژيم خواهد شد تجاوز نظامي خارجي و پشتيباني از حركت هاي تجزيه طلبان در ايران است. اين دو اقدام در واقع ناعاقلانه و تاسف انگيز و احتمالا" تنها در خدمت ادامه حيات رژيم و در نتيجه استمرار رنج مردم ايران و ادامه خطر رژيم براي جهان متمدن است. در خاتمه خانمها و آقايان: براي آنكه جامعه جهاني از دو امكان بد : رژيم جمهوري اسلامي اتمي و يا مداخله نظامي پرهيز كند زمان آن فرا رسيده است كه ايالات متحده آمريكا رهبري تدوين يك سياست جامع براي پشتيباني همه جانبه جنبش آزادي ايران را برعهده گيرد .يك چنين سياستي بايدبطور فعال و قاطع از خواست مردم ايران براي آزادي و يك دولت نماينده مردم حمايت كند و ازحرف تنها فراتر رود و نبايد به يك مسئله جزئي در سياست آمريكا تبديل شود براي توفيق بايد اين سياست هرچه زودتر تدوين شود زيرا جهان متمدن ديگر بيش از اين نميتواند به تحمل و وقت گذراني ادامه دهد. پيروزي مدافعان آزادي در ايران بطور شاخصي به پيروزي در پيكاربر ضد تروريسم كمك خواهد كرد. همچنين است سهمي كه اين پيروزي در پيشرفت روند صلح فلسطيني – اسرائيلي و ثبات در منطقه خليج فارس و شكست اسلام بنيادگراي خشونت طلب خواهد داشت.
از شما سپاسگذارم
|
|
Dallas Committee on Foreign Relations Program Wednesday, October 25, 2006 Welcoming Remarks by Amanda Schnetzer
Good afternoon. My name is Amanda Schnetzer, and I am executive director of the Dallas Committee on Foreign Relations.
It is my pleasure to welcome all of you—members of the Dallas Committee, distinguished guests, and our honored speaker, Dr. Manouchehr Ganji to today’s program.
Founded in 1987, the Dallas Committee on Foreign Relations is a membership organization of senior leaders in business, government, and academia who share an active commitment to Dallas’s engagement in international affairs.
For almost twenty years the Dallas Committee has provided a unique forum for its members to hear speeches and engage in thoughtful discussion with leading international voices.
Today, we are proud to host this special and timely program featuring Dr. Manouchehr Ganji, who has devoted more than 40 years of his life to the cause of human rights and fundamental freedoms around the world and—since the Revolution of 1979—for his native country of Iran.
At this time, it is my pleasure to invite to the podium the Honorable Robert W. Jordan, who will offer a more fitting introduction of our speaker.
As most of you know, Bob Jordan is a senior partner at the law firm of Baker Botts. He also serves as president of the Dallas Committee on Foreign Relations, where he has given generously of his time and talents to the work of the organization for the past two years. For that we count ourselves lucky and are sincerely grateful.
From October 2001 to October 2003, Bob Jordan faithfully served his country as U.S. Ambassador to Saudi Arabia. He took charge of his Mission at the U.S. Embassy in Riyadh in the wake of the September 11 terrorist attacks that radically affected U.S.-Saudi relations.
As ambassador, Bob Jordan worked closely with senior Saudi and American leaders to enlist support for removing the Taliban from Afghanistan, liberating the Iraqi people, and promoting the Middle East peace process. He also worked closely with President Bush and Secretary of State Colin Powell in matters such as the historic presidential summit meetings in Crawford, Texas, and Sharm El Sheikh, Egypt.
Owing to his leadership and public service during one of the most critical periods of our nation’s history—and knowing his deep and abiding commitment to the principles of freedom rooted in our nation’s founding—I can think of no better person to introduce our special guest and distinguished speaker today.
Bob, will you please come to the podium?
Introduction of Dr. Manouchehr Ganji The Honorable Robert W. Jordan Dallas Committee on Foreign Relations October 25, 2006
Like Amanda, I want to thank everyone for taking the time to be with us today for this important program.
I also would like to take a moment to acknowledge some of the distinguished members of our audience:
§ Admiral Thomas Hayward, Former Chief of U.S. Naval Operations and Member of the Joint Chiefs of Staff
§ Mr. Herbert Hunt of the PetroHunt Group
§ Ms. Jan Hart Black, President of the Greater Dallas Chamber of Commerce
§ Dr. Reid Lyon, Former Education Advisor to the White House
We are delighted that you could join us.
I would like to extend a very special welcome to the members of Dr. Ganji’s family who are with us today, including his lovely daughter-in-law Azi as well as his son—and my close friend and colleague– Darab Ganji.
It is my distinct pleasure today to introduce Dr. Manouchehr Ganji, secretary general of the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran and author of Defying The Iranian Revolution.
To introduce Dr. Ganji, I would like to begin with a quotation from another distinguished voice of freedom of our time: former Czech president Vaclav Havel. As he wrote back in 1999:
I have often asked myself why human beings have any rights at all. I always come to the conclusion that human rights, human freedoms, and human dignity have their deepest roots somewhere outside the perceptible world. These values are as powerful as they are because, under certain circumstances, people accept them without compulsion and are willing to die for them.
For more than 27 years, Dr. Manoucher Ganji has risked his life in the service of human rights, human freedoms, and human dignity for his native Iran. He has survived several known attempts on his life by the mullah regime and stands before us today as a beacon of hope for those in Iran and other countries around the globe who struggle for the most basic of political rights and civil liberties.
Dr. Manoucher Ganji was serving as Minister of Education under the Shah when the regime fell in the Revolution of 1979. Since escaping six months later, Dr. Ganji has devoted most of his life to the liberation of Iran as founder and leader of the Flag of Freedom Organization of Iran and the Organization for Human Rights and Fundamental Freedoms for Iran.
Educated in Europe and the United States in international law, Dr. Ganji became the United Nations’ first Special Rapporteur on the question of Apartheid and Racial Discrimination in South Africa. After returning to Tehran in the mid 1960s, he became Dean of the Faculty of Law and Political Science of Tehran University and later Minister of Education under the Shah.
Two weeks prior to the 1979 Revolution, Dr. Ganji’s wife and children abruptly left Iran and moved to the United States. Although the Khomeini regime announced that he had been executed, Dr. Ganji in fact escaped on foot via Turkey.
Now residing in Washington, DC, Dr. Ganji works tirelessly to bring global attention to the systematic violations of human rights in Iran. He has especially worked to orchestrate a campaign of political defiance by advocating a non-violent, civil disobedience movement against the regime.
A prolific writer in English, Farsi, and French, Dr. Ganji’s most recent book—and the subject of today’s program—is Defying the Iranian Revolution: From a Minister to the Shah to a Leader of Resistance.
Published by Praeger in 2003, Defying the Iranian Revolution examines:
§ How the 1979 revolution was consummated
§ What it has meant to Iranians and the rest of the world
§ And how the democratic opposition has made steady progress over the years.
In the book, Dr. Ganji also presents a powerful indictment of the country’s mullah regime as a supporter of militant Islam, international terrorism, and hatred of the United States.
Here to share his insights with us, in his own words, is Dr. Manouchehr Ganji.
Please join me in giving him a very warm Dallas welcome. SEQ CHAPTER \h \r 1Dallas Committee on Foreign Relations Iran and Iranians deserve to be Free
By: Dr. Manouchehr Ganji October 25, 2006
Thank you Mr. Ambassador.
First of all let me say how happy I am to be here in Dallas amongst you. Ambassador Jordan, thank you for that very kind introduction and for organizing this distinguished gathering. I would also like to take this opportunity and commend you for your service as Ambassador of the United States to the Kingdom of Saudi Arabia during very challenging times – a position which you performed with high honor. I would also like to thank the Dallas Committee on Foreign Relations and its Executive Director Mrs. Amanda Schnetzer for her kind words and all her efforts in organizing this event.
Ladies and Gentlemen, Friends,
It is a great pleasure to be with you in Dallas today to discuss the timely issue of the freedom movement in Iran which my book, Defying the Iranian Revolution is mostly devoted to.
My family and I have a great affinity towards this city and its people. We lived here for many years and have many wonderful friends in this hospitable state – many of whom are here today. My wife has been put to rest in Dallas. My son, Darab and daughter-in-law Azi and their family, whom many of you know, currently live in Dallas. It is indeed a pleasure to be home amongst all of you here today.
Over ten years ago at a very balanced conference on Iran, organized here in Dallas by the Petro-Hunt Group and the Southern Methodist University’s Institute for the Study of Earth and Man, in a speech titled Iran’s Future: Impacts on the US and the West, I outlined two possible scenarios for the future of Iran. Unfortunately, in the ensuing ten years, due to the deceitful nature of the ruling clerics – or mullahs – and the lack of a concerted and effective policy on Iran by the United States and other Western democracies, the grim scenario has been playing out.
As we are harshly reminded everyday by the ever increasing Iranian regime inspired and supported insurgency and bombings in Iraq, and increased violence in Afghanistan, today militant Islamic fundamentalism constitutes the biggest danger to world peace and security. The Islamic Republic of Iran is the birthplace and backbone of radical militant Islamic fundamentalist ideology. Since inception in 1979, it has served as a fertile breeding ground for belligerent fanatical Islam. Iran under the ruling clerics has broken practically every rule of civilized international conduct and has been the primary instigator of terrorism and mischief around the world.
Ironically this is taking place in a country that has very deep-rooted and strong humanitarian traditions. In fact, as I describe in my last three books, Defying the Iranian Revolution, The Hidden Fire and Etre Persan, the Islamic Republic is a temporary aberration in Iran’s long humanitarian culture and civilization that has given birth to many great philosophers and poets such as Molana, Saadi, Hafez, Khayam and Avi Sina. I have no doubt that my compatriots, who are risking their lives on a daily basis in defying this notorious regime, will enter tomorrow’s bright new era determined to preserve their rich cultural heritage and take long strides to catch-up with the modern world.
Today, however, Iranians live under a dictatorship, pure and simple. All three branches of the government are offshoots of the Supreme-Religious Leader who holds office for life and whose only competence to rule is based on the absurd fallacy that he has been anointed by God. Free speech, freedom of association and the right to organize are non-existent. There is no free press, no open and organized civil society or free political parties. Radio and television are government owned and controlled. Elections are nothing but a sham – controlled by the establishment under the ultimate direction of the so called Supreme Religious Guide. Candidates are hand picked by the regime. Even then, the media are not open to all candidates on equal footing. From the regime’s point of view elections serve a two-fold purpose – 1) To legitimize the Supreme Leader and the Islamic Republic System and 2) To showcase a make-believe “democracy” for the outside world.
To date the mullah regime has killed more than 120,000 of its opponents and has jailed over four million for some period of time – without any due process. Torture and mistreatment is prevalent in all prisons. A system of Apartheid has been instituted against Iranian women as well as religious minorities. Each year over 50,000 women commit suicide. Iran's population of 70 million is nearly double what it was in 1979. The Iranian economy has been constantly on the decline. Today around 50% of the population lives bellow the poverty line. Unemployment is over 25%. Despair and discontent is so widespread that there are over 5,000,000 drug addicts and the regime has been successful systematically providing mind altering drugs to distract young people from the harsh realities of life under the mullahs. Annual inflation is estimated at over 25%. Per capita income is at $2400, the same as it was twenty-eight years ago, when the price of oil was less than $20 per barrel and the cost of living was less than 1/80th of what it is today. The living standard and disparity of income between the rich – which is made-up of mostly the ruling mullahs, their relatives and associates – and the poor, in whose name the revolution occurred, has skyrocketed since 1979.
The Tehran clerics have managed to cling to power by force, torture-chambers, lies, religious fanaticism, intimidation, war, deception, manipulation and favoritism. Today their power is shaky because they have a 28-year track-record of corrupt totalitarian rule and the overwhelming majority of the Iranian people know them for who they truly are and what they stand for. More than 70% of Iran’s population is currently under the age of 30. These young people desperately aspire for freedom, jobs, human rights, better education, economic opportunities, modernity and a better life - all of which the mullahs are incapable of delivering.
The Iranian people clearly recognize that the Islamic Republic as a system – irrespective of whether the leadership is labeled in the west as “moderates” or “hardliners” – has lost all credibility at home and retains power only through the sheer force of terror. While the youth of Iran are demanding “Freedom Now!” the new President of Iran, Mahmoud Ahmadinejad is shouting “Freedom? Never!” Thus, there is a big crisis of legitimacy in the country and Iranians today entertain no hope for reform from within the existing repressive system and are rather looking beyond it and striving for a regime change. The Institute for Democracy’s recent polls, sampling in every Tehran neighborhood, suggest that 80% of Tehran’s over 14 million residents have lost faith in the Islamic Republic. That would in fact hold true for the entire country.
To be clear, our people’s struggle today is not against Islam. It is against a totalitarian regime which is using religion as a political tool. It is against a certain reading of Islam which is not tolerant, which is not loving, forgiving and merciful but is rather spiteful and blind against modernity and equality. This is the Islam that believes in the division of world into two realms. The realm of peace (DAR-AL-SOLH), consisting of all Muslim countries and the realm of war (DAR-AL-HARB) which describes the state of relations between the Muslim and the non-Muslim world. Militant Islamic fundamentalism, which has resorted to international terrorism for the attainment of its goals, has in fact made Islam the first victim of its crimes. This militant religious fundamentalism is the major reason for the prevailing backwardness, discrimination and mass poverty in Iran. The good news is that Islam’s John Calvins and Martin Luthers are on the rise in Iran and in other Muslim countries. Their voices are being heard. We need to get to know and support them. As Mona Eltahawy, an Egyptian writer living in the United States writes: "religious freedom in America had influenced the Catholic Church – American Jewish friends have told me how their faith has evolved in America and given birth to Reconstructionist movements." Today nearly 40 million Muslims live in western democracies and around one hundred million in democratic India. Muslims in these countries, particularly in the United States, have the opportunity to lead the way.
Since coming to power in the name of Islam in 1979, the clerical regime has grossly violated the basic rights and freedoms of the Iranian people and has repeatedly been recognized in this regard by the United Nations as well as non-governmental international human rights organizations. Time and again it has been caught for acts of terrorism abroad and for trying to export its revolution to other countries. The clerical regime uses terror as an instrument of both domestic as well as its foreign policies. Iran under the mullahs has in fact been subverted into the epicenter of international terrorist support. In most cases the regime has engaged in deniable terrorist acts, which they have mastered largely by their skills in using proxies – primarily nationals of other countries. Their most direct means of involvement in this regard is providing sophisticated training, including ideological, operational, logistical and financial support as well as providing safe haven and safe passage in and out of Iran. The Tehran rulers support terrorist activities in numerous ways, including the teaching of radical militant ideology and inspirational encouragement and propaganda that incite martyrdom and violence.
From inception, the regime has declared that its sacred duty is to create chaos and bloodshed in the quote “infidel world”. It is the primary instigator of Anti-American and Anti-Israeli hatred throughout the world. In Iraq and Afghanistan, right from the start and contrary to their declarations, the Iranian regime has pursued its terrorist policies and has stood against the United States and coalition forces fearing that the success of a representative model in those countries would ultimately undermine its theocracy.
Shortly after he became President, in late 2005, Mahmoud Ahmadinejad in a speech said: “Is there art that is more beautiful, more divine and more eternal than the art of martyrdom? A nation with martyrdom knows no captivity. Those who wish to undermine this principle undermine the foundations of our independence and national security. They undermine the foundation of our eternity.” In 2001 Akbar Hashemi Rafsanjani, the former so called “moderate” President of Iran, who presently heads the influential Expediency Council declared “If one day, the world of Islam comes to possess the weapons currently in Israel’s possession – on that day this method of global arrogance would come to an end. This is because the use of a nuclear bomb in Israel will leave nothing on the ground there whereas its use against us will only damage a small part of the world of Islam.” In fact, the decision to acquire a nuclear “surge capacity” was taken 17 years ago, during Rafsanjani’s presidency, but it was accelerated in 2003 after the demise of Saddam’s regime during Mohammad Khatami’s presidency.
|